[Fiction SGL] Lost in forest

posted on 17 May 2011 01:08 by yusayo1994 in FicTion
มันเกิดจากซี๊ดสาดฮ่ะ ////
 

Fiction : Lost in forest [One shot]

Author : DoubleYuu F. water-melon

 

 

            "นัทแน่ใจนะว่าทางนี้?" เสียงหวานถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ แต่ขาก็ยังคงก้าวตามเจ้าของมืออุ่น ๆ ที่จับมือตัวเองไว้ไม่หยุด

            "ไม่รู้ดิ ผมก็เดินมาตามเซนส์ของผมเหมือนกัน" เสียงห้าวตอบกลับไปด้วยอาการไม่แน่ใจ ทำเอาคนฟังหยุดนิ่งแล้วรั้งมือที่ร่างสูงกำลังกุมไว้อยู่

 

                มือเล็กล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงของตน แล้วก็ต้องทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าเครื่องมือสื่อสารคู่ใจตอนนี้ได้แน่นิ่งสนิทไปแล้วเรียบร้อย นัทหยุดชะงักตามแรงรั้งของคนผมยาวแล้วหันกลับไปมอง พบว่าเจ้าตัวกำลังยืนมองมือถือด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

            "ทำใจเหอะคุณ ถึงใช้ได้ก็โทรออกไม่ได้ แถวนี้ไม่มีสัญญาณหรอก" นัทพูดจบก็คว้าแขนของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะดึงตัวให้เดินต่อ ท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดลงทุกทีทำให้มองเห็นทางข้างหน้าไม่ถนัดนัก

 

 

            "นัท..ซินว่าเลิกเดินเถอะ ยิ่งเดินมันยิ่งอันตรายนะ"

            "แล้วซินจะรออยู่เฉยๆให้เสือมันมาจับกินหรือไง?"

            "แต่ถ้าเดินไปแล้วสะดุดล้มโดนตอไม้แทง มันจะไม่แย่พอกันรึไงฮะ?" เสียงหวานตะคอกกลับ นัทส่ายหัวให้ความคิดของคนข้างตัวอย่างขำ ๆ ก่อนจะคิดย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหนานี้ไม่นาน

 

…..

 

           "นัท ซินได้ยินมาว่าใกล้ๆนี้มีทุ่งดอกไม้อะ ไปดูกันมั้ย?" ซินถามด้วยเสียงหวาน ๆ แต่นัยน์ตาออดอ้อนราวกับลูกแมวและมือที่คว้ามือเขาไว้ไม่เคยเว้นช่องว่างให้ปฏิเสธได้เลย

           "ไปตอนนี้เลย?" เสียงกวนๆถามกลับ

 

           คนถูกถามพยักหน้า ก่อนจะส่งเสียงอ้อนไปอีกรอบ

           "นะ นัท น้า~ นานๆทีจะได้มาเที่ยว"

 

           เมื่อถูกขอร้องด้วยท่าทางน่าเอ็นดูมากๆเข้า ความใจอ่อนก็เข้ามาแทรกความรู้สึกอื่นในใจ ทำให้นัทเลี่ยงที่จะปฏิเสธไม่ได้
            "ไปก็ไป แต่ไปบอกทีมงานไว้ก่อนดิ"

 

           "บอกก็ไม่ได้ไปสิ!"

 

           นัทสะดุ้งเฮือกกับท่าทางของซิน ตอนนี้ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขากำลังแผ่รังสีอะไรบางอย่างออกมา สุดท้ายนัทก็จำใจลุกขึ้นแล้วพูดบอกกับตัวต้นความคิดเป็นเชิงให้เดินนำ ทำให้ซินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเดินนำลิ่วไปโดยไม่ลืมที่จะคว้ากล้องโพราลอยด์ตัวโปรดมาด้วย

 

 

           ทุ่งดอกไม้ที่เจ้าตัวอยากจะเห็นนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก แต่ดอกไม้ป่าสีสดใสละลานตาไม่ได้ทำให้นัทยิ้มได้เท่ากับภาพของร่างบางที่ กำลังตั้งอกตั้งใจเก็บรูปไว้บนแผ่นฟิล์มโพราลอยด์เลยซักนิด

           "เอ้า พอรึยัง? กลับได้แล้วมั้งคุณ"

           "ไม่เอาอะ นัทเห็นตรงนั้นปะ ยังมีอะไรสวยๆอีกตั้งเยอะ ซินอยากถ่ายรูปเก็บไว้" ใบหน้าจิ้มลิ้มพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนอ้อนเล็กๆ ทำให้ร่างสูงที่เริ่มจะหมดความอดทนเผลอตวาดใส่ซินโดยไม่รู้ตัว

            "ไม่คิดรึไงว่าป่านนี้ทีมงานจะตามหาพวกเราแล้วน่ะฮะ!?" ซินอึ้งก่อนจะพูดบางอย่างออกไปให้คนตรงหน้ารู้สึกผิด

 

           "งั้นนัทก็กลับไปบอกทีมงานเองละกัน!"


            ร่างเล็กหันหลังวิ่งไปทางที่เจ้าตัวบอกว่าอยากไปโดยไม่รออีกฝ่ายเลยซักนิด ทำให้นัทขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กๆในความรั้นของคู่หู ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามไป

 

           วิ่งไปไม่เท่าไหร่ก็ตามทันคนตัวเล็กทำให้ต้องรีบคว้าเอวบางไว้แล้วดึงเข้ามากอดแน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูนิ่มๆของอีกฝ่าย