ระวัง!! คุณจะโดนสิงโตใส่แว่นล่อลวง!!!,,,แอดได้ไม่กินเนื้อ

13 มิถุนายน 2552 

11 นาฬิกาเศษ

ฉันเดินออกจากบ้าน เพื่อที่จะไปพบคุณย่า

ฉันเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า

วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆ

.

.

.

.

ณ เวลา 18 นาฬิกาเศษๆ

ฉันเดินออกจากที่พักของคุณย่า

ฉันเงยหน้าขึ้นมองนภาที่ดวงอรุณเริ่มคล้อยต่ำลง

.

.

นภาสีฟ้าเข้มประดับไปด้วยเมฆากลุ่มมหาศาล

ฉันเห็นแสงสว่างจากขอบเมฆที่บดบังดวงอาทิตย์

.

.

.

.

ฉันหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาแล้วบรรจงกดเข้าไปที่ชัตเตอร์ พร้อมกับหรี่แสงลงให้เห็นชัดขึ้น

.

.

.

.

ณ เวลานั้น

ภาพที่ฉันเห็นต่อหน้า

เห็นภาพที่ เมฆา นภา และอรุณ กำลังยิ้มให้ฉัน ทั้งผู้คนที่อยู่รอบตัวตัวฉัน

ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลก็ตาม

.

.

.

.

นภาบอกฉันว่า

...อยากจะทำสิ่งใดก็รีบทำเสียแต่ตอนนี้ เพราะยังมีคนคอยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม ก่อนที่มันจะสายเกินไป...

.

.

.

.

เมฆาบอกฉันว่า

...แม้ว่าจะมีอุปสรรคอะไรเข้ามา ยังไงมันก็ต้องหายไป ถ้าใจเราสู้พอ...

.

.

.

.

อรุณบอกฉันว่า

...ชีวิตของคนเราจะมืดมนซักเท่าไร แต่ยังไงก็ต้องสามารถเปล่งประกายได้จากเบื้องลึกของตนเอง...

.

.

และเมื่อฉันก้าวขึ้นสู่รถประจำทางที่ผ่านบ้านของฉัน

แสงสีทองนั้น

ได้เปลี่ยนเป็นสีขาวสว่างไสว

เทียบเท่าได้กับหลอดนีออนในบ้านเรือนของผู้คน

แต่ก็ไม่ได้มีแค่นั้น...

.........

แสงสีรุ้งประกายออกมาตามรอยของแสงสว่าง

แต่ฉันก็ไม่สาสามารถถ่ายรูปได้...

..........

ทันทีที่ขาทั้งสองข้างของฉันแตะถึงพื้น

ฉันรีบวิ่งไปหาที่โล่ง และกว้างทันที..

.........

แต่เมื่อไปถึง...

ก็พบว่าสายเสียแล้ว...

.

.

.

.

อรุณเริ่มลับลา..

เมฆาเริ่มปกคลุม..

เบื้องบนโดยรอบค่อยๆมืดลง...

..........

แต่ถึงกระนั้น..

นภากว้างใหญ่ก็จะยังคงอยู่ต่อไป

เหมือนที่มีคนข้างกายคอยอยู่ด้วย

.

.

..แม้ว่าจะไม่เหลือสิ่งใดแล้วก็ตาม..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สถานที่ : ดาวคนองไปจนถึงวงเวียนใหญ่

เวลา : 06.xx PM

แสงสีทองที่ขอบเมฆาของฟากนภา.. เปล่งประกายให้ฉันก้าวต่อไป