ระวัง!! คุณจะโดนสิงโตใส่แว่นล่อลวง!!!,,,แอดได้ไม่กินเนื้อ

โอ่ย... คิดพล็อตไม่ออก... แบบว่า.. กลัวโดนสาวก 59 ตบตี -//////-

เลยเขียนห้องความคิดของยามะมาให้อ่านละกันนะ!

Fiction : Kakekyo Hitman Reborn!
Title : Ikigami.. [Yamamoto site]
Pairing : ------
Rate : -----

Yamamoto site Chapter I

...อ่ะหืม..?...
...นั่นสึนะกับโกคุเทระนี่นา...
...เดินเข้าไปแกล้งหน่อยละกัน...

"โย่ว โกคุเทระ สึนะ คุยอะไรกันอยู่น่ะ" ชะ... อ้าว.. สงสัยผมคงไปทักอะไรผิดเข้า โกคุเทระโกรธผมเลยแฮะ ฮ่าๆ

โอ๊ะโอ... ฝนตกแล้ว...
"หวาาาา ฝนตกแล้ว!! ยามาโมโตะคุง โกคุเทระคุง วิ่งไปโรงเรียนกันเถอะครับ" สึนะเป็นคนชวนพวกผมวิ่งกันเอง อืม... วิ่งตามหลังเจ้าพวกนี้ดีกว่า

'..มองข้างหลังนายนี่สวยดีนะ.. โกคุเทระ..'

อ๊ะ.. ถึงโรงเรียนจนได้สิ อืม.. เปียกไปหมดเลยแฮะ แต่ก็โชคดีนะ ที่หนังสือเรียนไม่เปียก เฮ้อ...

"โกคุเทระ ฮายาโตะ ปี 2 ห้อง A มาพบผู้อำนวยการที่ห้องของผุ้อำนวยการด้วยค่ะ" เสียงประกาศดังมาทางลำโพงหน้าห้อง ทำให้ผมแอบสงสัยไม่น้อยเลยล่ะ.. โกคุเทระเนี่ยนะ... โดน ผอ.เรียกตัวไป?
"น่าเบื่อจริงๆเลย ให้ตายเถอะ" เจ้านั่นลุกขึ้นด้วยสีหน้าที่กำลังหงุดหงิดเหมือนทุกครั้ง นายเอาไดนาไมต์ไปปาบ้านผู้อำนวยการมารึไง....

ตลอดช่วงคาบวิชาภาคเช้านั้นผมไม่รู้สึกง่วงหรืออยากเรียนเลย.. อาจารย์สอนอะไรก็ไม่เข้าหัวเลยซัดนิดเดียว ตอนนี้ที่ผมคิดอย่างเดียวคือโกคุเทระโดนข้อหาอะไร?
จนผ่านไปถึงเวลาเที่ยง ผมตัดสินใจว่าจะไปดูที่ห้องของผู้อำนวยการ แต่อยู่ดีๆผู้หญิงห้องข้างๆก็ผลักประตูแล้วตะโกนบอกว่าโกคุเทระอยู่ในห้งพยาบาล!
วินาทีนั้นทั้งผมและสึนะก็ไม่คิดอะไรแล้ว คิดอย่างเดียวคือต้องวิ่งไปที่ห้องพยาบาล
.
.
.
.
"โกคุเทระคุง!" สึนะเป็นคนที่ดันประตูห้องพยาบาลนั้นจนเสียงดังสนั่น
"เฮ้ย อย่าไปกวนเจ้าฮายาโตะมัน ปล่อยให้มันนอนไป เห็นว่าเมื่อคืนเจ้านี่มันไม่ได้นอน ตอนไปที่ห้องผู้อำนวยการมันก็หน้ามืดไปเลย" สิ่งที่ผมพบก็คือโกคุเทระนอนอยู่บนเตียงสีขาว และชามาลที่ยืนสั่งสึนะอยู่เท่านั้น
"งั้นเหรอครับ.... ถ้าเป็นอย่างนั้น.. ผมก็ขอตัวกลับห้องเรียนก่อนนะฮะ.. ยามาโมโตะ นายจะอยู่ต่อก็ได้นะ" สึนะ... นี่นายใจเย็นเกินไปแล้วนะ... แต่ก็นะ... และผมก็ตอบตกลงขอนั่งเฝ้าโกคุเทระอยู่ที่นั่น แต่สายตาของสึนะดูเป็นห่วงจริงๆนะ

....ทำไมผมถึงรู้สึกลางไม่ดีเลย....

"ตกลงโกคุเทระเป็นอะไรครับ อาจารย์" ยังไงผมก็ต้องถามให้ได้ล่ะ... ร้อยวันพันปีโกคุเทระไม่เคยหน้ามืดนอกจากจะมีสาเหตุ.... ว่าแต่.. ผมรู้ได้ยังไงกันนะ...
"....." แล้วอาจารย์ก็ยื่นซองสีน้ำตาลที่เปิดแล้วให้ผม.... ผมหยิบออกมาดู.... สิ่งนั้นทำให้ผมตัวชาและพูดไม่ออก...

.....โกคุเทระ! นายได้รับไอ้ใบบ้าๆนี่จริงๆเหรอ!!.....

TBC..

อ่ะค่ะ....

ก็ตามนั้น.... รอตอนต่อไปเองละกันนะก๊ะ (ความจริงหาเรื่องอัพบล็อกไม่ได้..)

แล้วก็ๆ อยากขอเปิดโหวตตอนจบของเรื่องนี้หน่อย

กด 8059 โกคุเทระตายตอนจบ

กด 8027 ทุกอย่างเป็นความฝัน

กด 1827 เป็นแค่การแสดงละคร

กด Dr.59 จบแค่ผู้หญิงอ่านโดจินชิที่วางขายในงานอีเวนท์ซักอีเวนท์ (ตอนจบเป็นยังไงก็แล้วแต่การโหวต 3 ข้อนั้น คึหึหึ)

ยามะไซท์อาจจะดูงงๆบ้าง แต่ยูก็พยายามเขียนสื่อออกมาให้เป็นยามะที่สุดแล้วนะ >__<!!!

ไว้เจอกันเมื่ออัพบล็อกครั้งต่อไปค่า