ระวัง!! คุณจะโดนสิงโตใส่แว่นล่อลวง!!!,,,แอดได้ไม่กินเนื้อ

Fiction : Kakekyo Hitman Reborn!
Title : Ikigami..
Pairing : Dr.805927
Rate : แค่กอดกันนิดหน่อยน่าาา

Chapter I

"ท่านรุ่นสิบคร๊าบ~~~~" เสียงใสๆตามแบบฉบับของโกคุเทระดังขึ้นมาพร้อมกับการวิ่งเข้าไปหาผู้ที่ถูกเรียกว่ารุ่นที่สิบ

"พรุ่งนี้วันเกิดรุ่นที่สิบนี่ครับ เลิกเรียนแล้วไปหาอะไรทานกันหน่อยมั้ยครับ?" ใช่ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของ ซาวาดะ สึนะโยชิ โกคุเทระถึงได้ดี๊ด๊ามากเป็นพิเศษ ยืนคุยกันอยู่ซักพักคนที่เด็กหนุ่มผมเงินคิดว่าเป็นศัตรูในคราบเพื่อนสนิทก็ปรากฏเสียงมาจากด้านไหนก็ไม่รู้

"โย่ว โกคุเทระ สึนะคุง คุยอะไรกันอยู่น่ะ" เด็กหนุ่มร่างสุงใหญ่เจ้าของฉายา "ไอ้บ้าเบสบอล" เดินมาตบไหล่ของโกคุเทระ พาลทำให้คนตรงหน้าโมโหขึ้นมาดื้อๆ

-------------------------------------------------------

สภาพอากาศของวันนี้ดูเหมือนว่าวายุที่เคยพัดพากลิ่นหอมๆของดอกซากุระอ่อนแรงกว่าทุกวัน..

เสียงลมอ่อนๆพัดหวิวไปตามกระแส ดอกซากุระที่เริ่มร่วงโรยตามฤดูกาลเริ่มลดลง..
ถนนสีดำสะอาดใต้ต้นซากุระนั้น มีคนเดินผ่านไปบางตา..
ท้องฟ้านภาที่เคยเป็นสีฟ้าใสและมีดวงอาทิตย์ส่องสว่าง วันนี้กลับเป็นสีหม่นเพราะถูกเมฆาที่ดูเศร้าสร้อยบดบัง...
เม็ดน้ำสีใสบริสุทธิ์ค่อยๆตกมาจากฟากฟ้าทีละนิด.. จนเริ่มลงสู่พื้นพสุธาอย่างหนักหน่วง..

-------------------------------------------------------

"หวาาาา ฝนตกแล้ว!! ยามาโมโตะคุง โกคุเทระคุง วิ่งไปโรงเรียนกันเถอะครับ" ไม่รอช้า ทั้งสามคนที่เดินอยู่นั้นเริ่มเร่งฝีเท้าจนสุดฤทธิ์เพื่อไปให้ถึงจุดหมายที่ตั้งไว้ให้เร็วที่สุด

ทั้งสามคนถึงที่หมายโรงเรียนนามิโมริอย่างเปียกปอน โชคดีที่กระเป๋าเปียกแค่ข้างนอก หนังสือเรียนไม่โดนน้ำซักนิด

-------------------------------------------------------

หยาดวรุณที่กระหน่ำดิ่งลงสู่พื้นอย่างไม่ขาดสาย ราวกับว่ากำลังร้องไห้อยู่..
สายลมที่ควรจะโหมกระหน่ำมาคู่กับฝน กลับมีเสียงแห่งอัสนีฟาดกระหน่ำลงมาดังกว่าเสียอีก

-------------------------------------------------------

"โกคุเทระ ฮายาโตะ ปี 2 ห้อง A มาพบผู้อำนวยการที่ห้องของผุ้อำนวยการด้วยค่ะ" เสียงป่าวประกาศทางลำโพงดังขัดจังหวะการเรียนที่สงบในอากาศหลังฝนตกในคาบเรียนแรก เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่สาวๆ โกคุเทระ ฮายาโตะเนี่ยนะ จะโดน ผอ. ของโรงเรียนเรียกไป ทั้งสึนะและยามาโมโตะก็ตกใจเช่นกัน

"น่าเบื่อจริงๆเลย ให้ตายเถอะ" เด็กหนุ่มผู้ที่โดนเรียกลุกขึ้นจากเก้าอี้ริมหน้าต่างอย่างเนือยๆ กำลังจะเดินออกไป สายตาเห็นหน้าของเพื่อสนิททั้งสองคนที่มองอย่างแปลกใจ โกคุเทระส่งสายตาตอบกลับไปแทนว่าไม่มีอะไรหรอก

...จะทำให้ท่านรุ่นที่สิบเป็นห่วงไม่ได้...
...ส่วนไอ้ยามาโมโตะ...
..ช่างหัวมัน..

โกคุเทระเดินมาถึงหน้าห้องผู้อำนวยการ ระหว่างทางที่เขาเดินมา รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองอย่างไม่น่าเชื่อผ่านหน้าต่างใสด้านระเบียง

ร่างโปร่งเปิดประตูนั้นเข้าไป เห็นผู้อำนวยการในชุดผ้าไหมสีทับทิมสด มีผู้ติดตามเป็นอาจารย์ผู้หญิงสองท่านนั่งอยู่ใกล้ๆด้วย

"ผู้อำนวยการ มีธุระอะไรกับผมครับ?" เจ้าของฉายามโมคกิ้งบอมบ์เดินเข้าไปที่หน้าโต๊ะของผู้อำนวยการ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ที่ตั้งรอรับแขก

"มีเอกสารส่งมาถึงเธอ..." ผู้อำนวยการหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วส่งให้นักเรียนดีเด่น สีหน้าดูเศร้าสร้อย

..ทำไม ผอ.ทำหน้าอย่างนั้นล่ะ?..

มือบางค่อยๆแกะซองนั้นอย่างเบามือ ราวกับว่าซองนั้นมีเงินแปดสิบล้านอยู่ในนั้นแหละ

เมื่อซองนั้นถูกเปิดออก โกคุเทระหยิบเอกสารข้างในนั้นออกมา... ก็ถึงกับสะดุ้งตัวและตกเก้าอี้!
กายบางที่ถลาลงไปกับพื้นเบิกตากว้าง เพราะสิ่งที่เขาหยิบขึ้นมาดูนั้น.. มันไม่ใช่เอกสารธรรมดา....

"โกคุเทระซัง! ใจเย็นๆนะคะ" ผู้ติดตามของ ผอ.ช่วยกันปลอบประโลมเด็กหนุ่มที่นั่งแข็งทื่ออยู่กับพื้น

.....มันไม่ใช่.....
.....บอกทีว่ามันไม่ใช่ของผม!.....
.....ทำไมถึงต้องเป็นผมด้วย.....

"โกคุเทระ ผอ.ไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก นอกจากมาแจ้งว่าเธอได้รับใบอิคิงามิ.."

เหลือเวลาในการมีชีวิตอีก 23 ชั่วโมง 10 นาที...

.....ผมได้รับใบอิคิงามิ.....
.....แล้วรุ่นที่สิบล่ะ?.....
.....ผมจะต้องเป็นแบบนี้เหรอ?.....
.....แล้วอาเจ๊ล่ะ?.....
.....มันไม่จริงใช่มั้ย?.....

ความคิดทั้งหลายประดังพรั่งพรูเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว
เมื่อสมองประมวลอะไรไม่ได้มาก
โกคุเทระถึงกับสลบคาที่ทันที!!

-------------------------------------------------------

แรงลมที่พัดพาเศษใบไม้นั้นดูเหมือนว่าจะไม่มีแรงแล้ว แต่ยังฝืนดิ้นรนตัวเองไว้เพื่อพาเหล่ากองใบไม้นั้นไปยังที่ใดซักแห่ง

ร่างบางลืมตาขึ้นมาอย่างลำบาก มองดูขึ้นไปเป็นเพดานสีขาว แขนแกร่งค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง
"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงเข้มดังมาจากทางโต๊ะของอาจารย์ ชามาลเห็นลูกศิษย์ของตนคิ้วขมวด แต่ก็ไม่ถามอะไร
"ชามาล ฉันได้รับอิคิงามิจริงๆใช่มั้ย!!!!!!!!!" ประโยคแรกที่ตระโกนถามดังลั่นห้องแต่ไปไม่ถึงที่อื่น
"อยู่ในมือฉันนี่แหละ..." ชามาลหยิบซองสีน้ำตาลที่เขาเคยสัมผัสเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วมาให้ดู..
"ชามาล... นี่เป็นความฝันใช่มั้ย!!! บอกซักหน่อยสิ!! โกหกฉันก็ได้ว่านี่มันไม่จริง!!"

เพี๊ยะ!!
เสียงฝ่ามือกระทบกับแก้มขาวอย่างจัง ชามาลไม่ได้ทำเพราะอาการชั่ววูบหรือโมโห แต่ต้องการให้ไอ้ลูกศิษย์ที่ดื้อรั้นคนนี้สงบลงต่างหากล่ะ

"ฮายาโตะ แกใจเย็นๆก่อนได้มั้ย!!!!!!!"

เหลือเวลาอีก 21 ชั่วโมง 30 นาที...

"ชามาล... นี่ฉันต้องตายจริงๆใช่มั้ย..." น้ำเสียงของโกคุเทระอ่อนลง ซบหน้าลงกับอกแกร่งของอีกฝ่าย ชามาลรู้สึกได้ว่าร่างเล็กนี้กำลังเริ่มสะอื้นหนัก
"มันก็เป็นไปตามชะตากรรมที่กำหนดนะ..." ชามาลยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่มีแม้แต่คำพูดหรือการกระทำที่ปลอบใจซักนิด นอกจาก.. จะปล่อยให้ลูกศิษย์ร้องให้อยู่ในอ้อมอกของเขาเองคนเดียว..

-------------------------------------------------------

หยาดฝนที่ชะลอการตก กลับมาตกอีกครั้งหนึ่ง สึนะและยามาโมโตะเปิดประตูห้องพยาบาลประจำโรงเรียน

"โกคุเทระคุง!" ซาวาดะ สึนะโยชิรีบวิ่งไปหาโกคุเทระทันที เพราะตอนนี้โกคุเทระกำลังนอนอยู่บนเตียงสีขาว ไม่รู้แม้กระทั้งใครเดินเข้ามา
"เฮ้ย อย่าไปกวนเจ้าฮายาโตะมัน ปล่อยให้มันนอนไป เห็นว่าเมื่อคืนเจ้านี่มันไม่ได้นอน ตอนไปที่ห้องผู้อำนวยการมันก็หน้ามืดไปเลย"
"งั้นเหรอครับ.... ถ้าเป็นอย่างนั้น.. ผมก็ขอตัวกลับห้องเรียนก่อนะฮะ.. ยามาโมโตะ นายจะอยู่ต่อก็ได้นะ" เสียงของสึนะเจือปนไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพยาบาล สายตาทั้งหมดก็จ้องร่างที่นอนอยู่อย่างเป็นห่วง

.....ทำไมรู้สึกลางไม่ดีเลยนะ.....

"ตกลงโกคุเทระเป็นอะไรครับ อาจารย์" ร่างโปร่งทำหน้าจริงจังที่หายากมากในรอบหน้าของยามาโมโตะ
"....." ชามาลไม่พูดอะไรนอกจากจะส่งซองสีน้ำตาลที่ถูกเปิดแล้วให้ดู

ปฏิกิริยาของยามาโมโตะก็ไม่ต่างอะไรจากโกคุเทระตอนที่ได้เห็นใบนี้ครั้งแรก

.....โกคุเทระ! นายได้รับไอ้ใบบ้าๆนี่จริงๆเหรอ!!.....

TBC...

ทอล์กที่เหมือนบ่นของอียู -

เรื่องนี้แต่งขึ้นมาหลังจากที่อ่านอิคิงามิเล่ม 3 จบค่ะ แบบว่า ไม่ไหวแล้ว น้ำตามันไหลอ่ะ ก็เลยเกิดพล็อต...

โกคุได้อิคิงามิ..... เท่านั้นแหละ 3 ชั่วโมง ได้ตอนเดียว = =

ถ้าผิดพลาดอะไรตรงไหนก็ขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ว่าแล้วก็แปะรูปอิคิงามิของโกคุเทระซะหน่อย

ทำเองสดๆเมอ่กี้เลย ก๊ากกกก ที่ขีดเส้นไว้คือไม่รู้ว่าเขียนอะไรมั่งค่ะ... แล้วรูปก็หาได้แค่นั้นล่ะค่ะ ทำเร่งด่วน

แล้วก็ที่ขึ้นไว้น่ะ ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดรุ่นที่สิบ ก็ให้ทุกคนสมมุติว่าวันนี้เป็นวันเกิดรีบอร์นละกันนะเจ้าคะ = =

จะว่าไป.. อิคิงามิเนี่ยมันต้องอายุ 18 ปีขึ้นไปถึงจะได้ไม่ใช่เหรอฟะ..... เอาเถอะ... แต่งไปแล้ว ทำไงได้ = =

ถ้าเป็นคุณๆได้รับอิคิงามิบ้าง จะรู้สึกยังไงบ้างคะ?