ระวัง!! คุณจะโดนสิงโตใส่แว่นล่อลวง!!!,,,แอดได้ไม่กินเนื้อ

ใครที่ดูโคอิโซระแล้ว คงเข้าใจนะคะ...

คือ.. ตั้งแต่ตอนแรก... ที่นั่งดู... ยันตอนจบที่พึ่งดูเสร็จ....

ตอนที่ดูตอนจบเนี่ย เชื่อมั้ย ว่ายูร้องไห้ ทั้งๆที่เคยดูแบบมูฟวี่แล้ว

เล่ากิจวัตรที่ยูทำเมื่อรู้ว่าเซโตะจะแสดงโคอิโซระก่อนนะ (อาจจะเล่าไม่ได้ความนะคะ)

ตอนแรกที่ยูรู้ว่าเซโตะได้เล่นเรื่องโคอิโซระ ยูก็ไม่รู้หรอก ว่าเป็นยังไงเพราะไม่เคยรู้จักเลยพี่นัทก็เป็นคนแนะนำให้ยูรู้ว่าเรื่องนี้ เซโตะต้องรับบทที่เป็นเด็กเกเรหน่อยๆ แล้วเป็นหนังเศร้าด้วย

ยูก็เลยทำทุกวิถีทางที่จะดูแบบมูฟวี่ให้ได้ หาจากยูทูบก็ไม่มี โหลดบิทก็หาไม่เจอ เลยตัดใจไป

แล้วพี่แก้วก็เอามาให้ยูโหลดจนได้ เป็นซับจีน ไฟล์นั้นดูได้ในโปรแกรมเรียลเพลย์เยอร์ ตอนนั้นนั่งดูเนี่ย... จำได้เลยว่าหนังไม่ถึง 2 ชั่วโมง แต่ทำให้ยูร้องไห้ได้ถึง 3 ครั้ง (หนังแนวรักแบบแฟนไม่เคยทำให้ยูร้องได้มากขนาดนี้)

เมื่อใกล้วันที่จะฉาย ยูก็พยายามแล้วพยายามอีก ในการหาเว็ปที่ดูได้สดๆ ก็หาไม่เจอ... จนไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดของเอ็กซ์ทีน จำไม่ได้แล้วล่ะ ว่าใครให้ (ต้องขอบคุณมากๆเลยนะคะ) และแล้วก็ได้มา.. โปรแกรม KeyHole TV โหลดมาเตรียมไว้ก่อนเลย 1 อาทิตย์พอดีเป๊ะ

ดูตั้งแต่ตอนแรกยันตอนจบ เข้าใจความรู้สึกของแต่ละคนเลย โดยเฉพาะครอบครัวของฮิโระกับมิกะแล้วก็เพื่อนๆด้วย

(ยูจะเล่าตั้งแต่ตอนที่ฮิโระรู้ว่าเป็นโรคมะเร็งสมองนะ)

ตอนที่ออกอาการ ฮิโระคิดว่่าตัวเ้องเป็นแค่หวัด ตอนที่ลงจากบ้านำแช่วยพ่อซ่อมรถ ก็สลบไป พ่อรีบวิ่งเข้ามารู้เลยว่ารู้สึกยังไง.. ห่วงลูกตัวเอง พอไปหาหมอเท่านั้นแหละ คนรอบข้างของฮิโระต้องเป็นห่วงมากๆแน่นอน แต่ฮิโระก็ไม่ยอมบอกมิกะ ทั้งๆที่รู้ว่ามิกะเจ็บใจแต่ก็ไม่บอกไป การตัดสินใจของฮิโระนั้นยูว่าฮิโระคิดผิด แทนที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ของชีวิตอยู่กับมิกะนานๆ กลับกลายเป็นว่าตัวเองกลับปัญหาซะเอง

แล้วในตอนที่มิกะได้แฟนใหม่ชื่อ ยู (ไม่ใช่อีบ้า จขบ.นี้นะคะ - -) โนโซมุก็เห็นว่าไปกันได้ราบรื่น เลยเอาไปบอกฮิดระ ฮิโระก็ทำเป็นแสดงความยินดี แต่โนโซมุนั้นไม่ยินดีด้วยแน่ๆ

จนถึงตอนที่มิกะรู้จากโนโซมุว่าฮิโระเข้า ร.พ. ก็ล่วงเลยไปจนจบปีการศึกษาแล้ว

มิกะก็มาเยี่ยมฮิโระบ่อยๆ จนพ่อของมิกะก็เข้าใจได้ซักทีว่ามิกะกับฮิโระน่ะรักกันมาก เลยไปขอโทษ

แต่พอถึงตอนจบ....

ฮิโระก็ถ่ายรูปมิกะที่ไม่ได้เผลอ 1 รูป.. ทั้งๆที่ปกติจะถ่ายแต่ตอนเผลอ พอพยาบาลเรียกไปตรวจ

ฮิโระก็ให้เอารูปในกล้องเนี่ย ไปล้างออกมา ตอนที่ฮิโระยื่นกล้องให้มิกะ มิกะรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆที่ไม่เคยเป็น

พอมิกะไปล้างรูปเสร็จแล้ว พี่สาวของฮิโระก็โทรเข้าเครื่อง ทำให้แปลกใจอยู่ เพราะฮิโระไม่ได้โทร พอรับโทรศัพท์เท่านั้นแหละ บอกว่าฮิโระตอนนี้แย่แล้ว แสดงว่าลางสังหรณ์ของมิกะนั้นไม่ผิด

ตอนที่หมอช่วยฮิโระจนเกินเยียวยาแล้ว มิกะก็โทรเข้าเครื่องของฮิโระ พยาบาลก็จะปิด แต่พี่สาวห้ามไว้ทัน

หน้าจอมือถือที่ใช้เป็นกล้องสื่อสารถูกส่งมาให้ฮิโระที่ไม่ได้สติเห็น ซึ่งมิกะก็เห็นฮิโระด้วย

พอฮิโระลืมตามา บอกให้มิกะยิ้ม ซึ่งมิกะก็หยุดวิ่งและยิ้มตามที่ฮิโระขอ... (ช่วงตอนนี้ยูนั่งดูอยู่น้ำตามันออกมาเลยล่ะ) จากนั้น.. ฮิโระก็ได้ตายจากไป.....

ถึงวันงานศพของฮิโระ โนโซมุกับอายะก็มาด้วย

ความรู้สึกของโนโซมุนี่ยูเข้าใจมากที่สุด.... เพราะเป็นเพื่อนในห้องเดียวกัน สนิทด้วยกัน เคยเปิดวงร็อคด้วยกัน พอฮิโระต้องจากไปทั้งๆที่ไม่ได้เจอหน้ากันตอนช่วงสุดท้ายของชีวิตของฮิโระ (ยูยิ่งร้องไห้มากขึ้นอีก - -)

ความรู้สึกของเพื่อนที่ต้องมาจากกันกระทันหัน ไม่ได้เตรียมใจแบบนี้ คงเศร้ามากน่าดูเลย ถึงแม้ว่ามิกะจะเป็นแฟนของฮิโระ แต่ก็ยังมาคบกับฮิโระช้ากว่าโนโซมุ

มิกะเศร้ายังไง โนโซมุก็เศร้ามากกว่าด้วย แต่ยังไงก็ตาม.. ครอบครัวของฮิโระก็เศร้าที่สุดแล้วแหละ

ใครที่ยังไม่ได้ดู ให้หามาดูได้เลยค่ะ รับประกันว่าไม่เลี่ยน ไม่ซึ้งกินใจ ถึงจะเป็นความรักแบบเด็ก ม.ปลายก็เถอะ

หรือใครขี้เกียจโหลด ติดต่อยูหลังไมค์ เดี๋ยวไรท์ให้ เอาแผ่นดีวีดีเปล่า 1 แผ่นมาให้ยูก็พอ (ความจะทั้งหมด 3.21 GB)

อีกกกกกกกกกกก เศร้าว๊อยย ฝนก็ดันตกอีก ฟ้ามืดด้วย ได้ฟีลลิ่งชะมัด = =

แต่ก็นะ ระบายลงบล็อกแล้วรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อย

อ๊ะ ลืมไปเลย

ฝากโคอิโตะคุงไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

ลูกรักของยูเลย ตะบองเพชร ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จริงๆหัวไม่หนามนะ กะจะวาดแบบให้ผมนุ่มๆ เพราะว่าตะบองเพชรของยูไม่มีหนาม

ฝากด้วยนะค๊า

แว่บ