!Yu-Yun! ~บล็อกของอิมาจินที่ทำสัญญากับเรียวทาโร่(เรอะ..)~

เอามาลงแล้ววววว

หลังจากที่ดองบล็อกมาเกือบอาทิตย์ ฮ่าๆ (ความจริงก็อาทิตย์นึงพอดีเป๊ะ)

แต่งเสร็จนานแล้วละ ขอบคุณคุณสามีฮิเดะซังที่เป็นคินให้นะคร๊า *3*

My Dear.. Sempai..2 END

              หลังจากที่ไปเผลอ(??)มีอะไรกันในคืนงานเทศกาลนั่น ดูเหมือนว่าคินทารอสจะกระวนกระวายใจยังไงชอบกล

"อะไรกันนักหนาฟะ ห้ามตัวเองไม่ได้ แถมครั้งแรกกับริวตะยังอยู่กลางแจ้งอีก" บ่นอุบอย่างไม่ค่อยพอใจ ดูเหมือนแรงหื่นตอนนั้นมันจะสูงมากจนรั้งตัวเองไม่ทัน

"รุ่นพี่คร๊าบบบบ" ริวตะวิ่งเข้าไปเกาะแขนรุ่นพี่อย่างเคยเหมือนทุกครั้ง

"วันนี้ผมเทสต์ข้อสอบวิชาคณิตได้สูงสุดของห้องแหละ เฮะๆ" ผมโชว์ข้อสอบที่ได้คะแนนเต็มร้อยให้รุ่นพี่ดู

"อา เก่งจังนะ" คินทารอสชม ที่จริงก็เหมือนชมตามมารยาทมากกว่า เพราะในหัวมันดันคิดถึงเรื่องอื่นซะแล้ว

..ทำไมถึงได้...น่ารักแบบนี้นะ..
คิดในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองเสี่ยงคุกชอบกล

              ริวตะที่เกาะแขนอยู่นั้นไม่ได้ระวังตัวเท่าไหร่เลย จากมุมที่สูงกว่ามันพาให้เห็นร่องรอยที่เคยฝากเอาไว้ตรงซอกคอ

"หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอครับ? เห็นรุ่นพี่จ้องอ่ะ" ผมเอียงคออย่างสงสัย
"อ้อ รุ่นพี่ครับ ผมมีของจะให้รุ่นพี่ด้วยล่ะ" ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงค้นหาข้องที่จะให้

"ถุงมือครับ -///- ผมถักเองในวิชางานประดิษฐ์ เอามาให้รุ่นพี่โดยเฉพาะเลยนะครับ" ผมก้มหน้าซ่อนใบหน้าของผมที่ตอนนี้อยู่ดีๆก็แดงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

"...อืม...ขอบใจนะ...." คินทารอสว่าเรียบๆตามแบบฉบับ ก่อนจะรับถุงมือนั่นมา ก่อนจะพูดทำร้ายจิตใจเล็กน้อยว่า
"ริวตะ...เมื่อวันนั้นเรายังใส่ยูกาตะกันอยู่เลยนะ แล้วทำไมวันนี้ถึงถักถุงมือให้ฉันล่ะ"
ถามเรียบๆ แต่ออกทำร้ายจิตใจเล็กน้อยสำหรับริวตะ

"รุ่นพี่.. ไม่ชอบหรือครับ?" สีหน้าเศร้าลงทันที

"ไม่ใช่ๆ คือว่าแค่เห็นว่าถักถุงมือเอาฤดูนี้มันแปลกๆน่ะ" รีบพูดจนลิ้นรัว ดูเหมือนว่าไอ้ความตรงเกินเหตุของเขานี่มันช่างสร้างความเดือดร้อนซะจริง

"ขอโทษนะ ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก สวยมากเลยล่ะ จะเก็บไว้อย่างดีเลย" คินทารอสพูดต่อ สีหน้าของรุ่นน้องที่แสนน่ารักดูดีขึ้นมาทันที

"ครับ~ งั้นผมก็.. กลับห้องก่อนละกันนะฮะ ตอนเย็นผมขอกลับบ้านกับรุ่นพี่นะครับ"
"เอาสิ" ตอบเรียบๆก่อนที่รุ่นน้องจะแยกตัวไป  เออ...สงสัยเราจะเป็นพวกโชตะค่อนสินะ... คิดในใจแบบหดหู่เล็กๆ

เย็นวันนั้น

"รุ่นพี่ครับ รอนานรึปล่าวฮะ? กว่าอาจารย์จะปล่อย เฮ้ออ" ผมถามรุ่นพี่ที่ผมเห็นมายืนรอที่หน้าประตู จริงๆที่ผมรู้ว่ารุ่นพี่อยู่ที่นั่นก็เพราะผมมองลงมาจากหน้าต่างแล้วเห็นสีผมของรุ่นพี่นั่นแหละ

"ไม่นานหรอก" รุ่นพี่หนุ่มตอบเรียบๆตามสไตล์
"บ้านริวตะ...อยู่ไกลมั้ยนะ" คินทารอสถาม แต่เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า ริวตะมองหน้ารุ่นพี่ร่างสูงด้วยแววตาเหมือนกับแฝงความหวังว่าอีกฝ่ายจะไปส่ง

"เดินไปทางซอยนั้นแล้วก็เลี้ยวขวาเดินตรงไปจนสุดทางนั่นแหละฮะ" ผมไม่บอกตรงๆว่าบ้านอยู่ไกลมาก และซอยนั้นก็เปลี่ยวดี แต่ถ้ารุ่นพี่ไปส่งคงจะดีไม่น้อยล่ะน๊า

"ซอยนั้นแล้วเลี้ยวขวานะ" ทวนคำเบาๆแบบไม่คิดอะไรมากและหลังจากที่คิดอยู่หลายวินาที เขาก็พูดออกมาเบาๆ

.

.
"...เดี๋ยวฉันไปส่งนะ..."

"อ..เอ๋? จะดีเหรอครับ??? ผมว่ารุ่นพี่บ้านอยู่ไกลกว่าผมอีกนะ ตอนนี้ก็จะเย็นมากแล้วด้วย ผมกลับคนเดียวก็ได้ครับ.."

ผมบอกปัดไป ไม่กล้ารบกวนรุ่นพี่มากหรอก แต่ผมก็.. อยากให้รุ่นพี่ไปส่งนะ..

"ไม่เป็นไรหรอก อยู่บ้านคนเดียวอยู่แล้วนี่นา" คินทารอสว่าพลางถอนหายใจอย่างเบื่อๆ ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรทำซะมากกว่า

"ง..งั้นก็ขอบคุณมากนะครับ!" ตอนนี้ความเกรงใจของริวทารอสหายไป เพราะคนตรงหน้าก็ไม่ปฏิเสธด้วย..

"รุ่นพี่ฮะ.. ผมว่าฝนใกล้จะตกแล้วล่ะ.. ท้องฟ้ามืดมาเชียวอ่ะ.." พูดยังไม่ขาดคำ หยดน้ำที่ถาโถมจากฟากฟ้าที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่เมื่อกี้กระหน่ำตกลงมา

"อ๊ะ...ฝนตก..." คินทารอสว่าเรียบๆ ของในกระเป๋าไม่ต้องห่วงอะไรมากนัก แต่ว่าเขาเป็นห่วงริวตะมากกว่า เมื่อกำลังจะหันไปชวนริวตะหาที่ร่มหลบฝนก็กลับโดนอีกฝ่ายจูงมือวิ่งฝ่าฝนไปซะอย่างนั้น

"ริวตะ ไม่หลบฝนก่อนเหรอ" ถามทั้งๆที่น้ำฝนก็เข้าปาก รุ่นน้องไม่ตอบ ได้แต่วิ่งไปเรื่อยๆจนมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นบ้านของริวตะ

"ม..ไม่เป็นไรครับ.. กว่าจะกลับถึงบ้าน... ผมว่าทั้งผมและรุ่นพี่จะเป็นหวัดก่อนน่ะสิครับ" ริวตะจูงมือของคินทารอสเข้าบ้านหลังที่มาหยุดอยู่เมื่อครู่

"บ้านของญาติผมเองครับ แต่ช่วงนี้พวกท่านไม่อยู่ เลยใช้เป็นที่อยู่ซักครู่ซะเลย แหะๆ"

             บ้านหลังที่เข้าไปมีลักษณะไม่กว้างมาก แต่ก็ไม่แคบมาก สภาพภายในบ้านสะอาด แต่ยังคงรกอยู่นิดหน่อยเพราะไม่มีคนอยู่นาน

"รุ่นพี่จะอาบน้ำก่อนมั้ยครับ?"
"งั้น...นี่ก็ไม่ใช่บ้านนายสินะ" คินทารอสถามพลางวางกระเป๋าที่เปียกชุ่มของตนลงบนพื้น ดูท่าว่าหนังสือคงเปียกจนหมดแน่ ดีว่าทิ้งเล่มสำคัญๆเอาไว้ที่โต๊ะในโรงเรียน

              เขาไม่ได้ตอบคำถามที่ริวตะถาม แต่เจ้าตัวจัดแจงถอดเสื้อออกจนหมดเรียบร้อย รุ่นน้องผู้ไร้เดียงสาจ้องมองรูปร่างของรุ่นพี่ไม่วางตา หุ่นของคินทารอสไม่เหมือนนักซูโม่คนอื่นๆที่มักจะตุ้ยนุ้ยเกินพอดี หุ่นของคินทารอสนี่ออกจะมีแต่กล้ามด้วยซ้ำ...แต่ก็ใช่ว่าจะเยอะอย่างนักเพาะกายนะ นี่เป็นเหตุผลที่คินทารอสป๊อบในหมู่สาวๆทีเดียว

"มองอะไรน่ะริวตะ" คินทารอสถาม
..สายตาของเขาจับจ้องที่รุ่นน้องซึ่งเปียกโชก ดูเซ็กซี่ไม่หยอกทีเดียว..

"อะ.. ปล่าวครับ! งั้นผม.. ขอตัวไปเตรียมเสื้อผ้าก่อนนะฮะ รุ่นพี่อาบเสร็จแล้วผมจะเข้าไป" ริวตะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบชุดที่มีอยู่ในตู้นั่นออกมา ราวกับว่าจะคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้

              ชุดที่ริวตะหยิบออกมานั้น เป็นชุดที่ตัวใหญ่พอดูสำหรับเด็กตัวเล็กในสายตาของคินทารอส

"ขอบใจนะ" คินทารอสว่าพลางรับชุดที่ริวตะส่งมาให้ เขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย
..อา...ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะแถมวันนี้ยัง...เซ็กซี่ขนาดนี้เชียว..

              จะด้วยเพราะฝนที่ตกลงมาทำให้เสื้อผ้าเปียกแนบร่างของรุ่นน้องจนดูเซ็กซี่ขึ้นหรือจะเพราะแรงหื่นส่วนบุคคลก็ไม่ทราบได้ แต่คินทารอสรู้สึกเหมือนอยากจะกอดเด็กหนุ่มตรงหน้าให้หนำใจ อยากจะกอดรัดให้อีกฝ่ายสำลักความสุขไปเลย
              เขาปล่อยเสื้อที่เพิ่งรับมาลงกับพื้น เขาคว้าเอวริวตะมากอดไว้แน่นจากทางด้านหลัง รุ่นน้องตัวน้อยตกใจมากทีเดียว

"...ถ้าไม่อาบ...ระวังจะเป็นหวัดนะ" รุ่นพี่กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเจ้าเล่ห์กว่าปกติ
              พูดจาปรามอย่างเต็มที่แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล คินทารอสไม่ได้นำพากับคำพูดของรุ่นน้องนัก เขาฝังจมูกลงกับผมทางด้านหลังของรุ่นน้องพลางกอดเอาไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม รับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมจากผมของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงหื่นหรือว่าอะไรกันแน่

"งั้นก็มาอาบด้วยกันสิ..." คินทารอสว่าเบาๆ
ก่อนจะล้วงมือเข้าไปสัมผัสหน้าอกของรุ่นน้องอย่างเบามือ

"อ๊ะ.. มะ..ไม่เอานะฮะ อะ.."
อยู่ดีๆร่างเล็กนั้นก็ทรุดลงไปกับพื้น แต่ยังดีที่คินทารอสรับได้ทัน
"รุ่นพี่ครับ.. ไม่เอานะฮะ..."

              รุ่นน้องพูดขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของคินทารอส อ้อมกอดคราวนี้ไม่ได้เป็นอาการล่วงเกินหรือรุกราน แต่เป็นอ้อมกอดที่เหมือนจะพยุงอีกฝ่ายเอาไว้ต่างหาก

"ริวตะ เป็นอะไรรึเปล่า" สำเนียงไม่ได้เร่งร้อนอะไรเหมือนเดิม แต่ผู้ถูกถามสามารถรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงอย่างเต็มเปี่ยมในน้ำเสียงนั้น
"นายรีบไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะ อาบคนเดียวไหวมั้ย" รุ่นพี่ถาม

"อะ... ว..ไหวฮะ.." ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่เมื่อเดินไปเองจริงๆ ขากลับไม่มีแรง ล้มลงต่อหน้าของร่างสูง

"ริวตะ!!" คินทารอสรีบเข้าไปรับร่างของอีกฝ่ายไว้ ริวตะหมดสติไปแล้ว เด็กหนุ่มหอบหายใจอย่างทรมาน แก้มแดงระเรื่อ คินทารอสใช้มือแตะหน้าผากของรุ่นน้องอย่างเบามือ เขารีบชักมือกลับเมื่อพบว่าหน้าผากของรุ่นน้องร้อนจี๋

"นี่ริวตะเป็นไข้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

.

.

.

.

"อือ..." ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงครางออกมาเบาๆ แต่ก็ถือว่าดังในโสตประสาทการได้ยินของรุ่นพี่
ริวตะลืมตามองก่อนจะลุกขึ้นนั่งช้าๆ ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนมาอยู่ในชุดนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวก็แห้ง...แถมยังรู้สึกอุ่นสบายดีอีกต่างหาก

"นายอยู่ดีๆก็วูบไปน่ะ" คินทารอสตอบ เห็นคนที่ตัวเองรักวูบไปแบบนั้นก็รู้สึกเสียศูนย์ไปเหมือนกัน
"ไข้ขึ้นสูงมากเลยด้วยเมื่อกี้นี้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้...คงจะลดลงแล้วนะ..." คินทารอสว่าพลางวัดไข้ให้ริวตะด้วยการแตะหน้าผากพร้อมกับวัดอุณหภูมิร่างกายตัวเองเทียบด้วย

"ทำไมไม่บอกล่ะ...ว่านายเป็นไข้ง่ายขนาดนี้...ถ้าฉันรู้ก็คงไม่รั้งนายไว้แบบนั้นหรอก" คินทารอสว่าหงอยๆ
"ข..ขอโทษคร๊าบบบ แหะๆ"ร่างบางยิ้มแหยๆ

"ผมสร้างความลำบากให้รุ่นพี่รึปล่าวครับ.." ริวตะถามคำถามที่ทำให้คินทารอสถึงกับตกใจว่าทำไมร่างตรงหน้าถึงต้องถาม
"อย่าถามแบบนี้อีกนะ!" คินทารอสว่าเสียงดัง ถึงไม่มีเจตนาดุ แต่ว่าปกติเขาเป็นคนที่รูปร่างหน้าตาภายนอกดูขรึมๆ ก็เลยทำให้คนเข้าใจผิดกันบ่อย
"...นาย...ทุกอย่างที่นายทำ...ฉันไม่เคยคิดว่ามันสร้างความเดือดร้อนให้ฉันเลยนะ" คินทารอสว่าพลางกอดอีกฝ่ายไว้แน่น

"อะ.. ครับ.. รุ่นพี่ฮะ ผมง่วงอ่ะ" มือเล็กๆค่อยขยี้ตาเพราะความง่วงที่ถูกถาโถมเข้ามากับความเมื่อยล้า
"อืม...นอนไปก็ได้นะ..." คินทารอสว่า ก่อนจะปล่อยริวตะจากอ้อมแขน

"โทษนะ กระเป๋ากับชุดฉันยังไม่แห้ง เพราะงั้นฝากไว้ที่นี่ก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้จะมาเอา" รุ่นพี่ว่าก่อนจะลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงเตรียมออกจากห้อง

"กลับก่อนนะ" คินทารอสว่าขณะที่แหงนหน้ามองนาฬิกาในห้องของริวตะ ห้าทุ่มแล้วเพิ่งจะกลับบ้าน เอาเถอะ ยังไงก็อยู่คนเดียวอยู่แล้วนี่
    หลังจากที่คินทารอสเดินออกจากบ้านไปแล้ว ฝนก็หยุดตกแล้ว
ริวตะก็พึมพำออกมา

"ขอบคุณนะครับ.. รุ่นพี่"

My Dear.. Sempai..END

-----------------------------------------------------------------------

Talk + ETC. >>>

อั๊งงง กี่เรื่องเนี่ย ที่ยูจะแต่งจบ ยังไงก็ต้องขอบคุณฮิเดะซังมากๆเลยน๊า ฮิเดะซังเป็นคินตะที่สุดยอดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด *โดนตบ*

เรื่องต่อไปเป็นเรื่องที่สุดยอดกว่านี้นะ สปอยล์ให้หน่อยๆ มีโมโมกับอุราตะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ฮ่าๆๆๆๆ มีไซด์สตอรี่ของโมโม*อุราด้วย หึหึ

ไม่แน่อาจจะมีฟิคอุรา*โมโมมาลงก่อนที่ฟิคที่บอกไปมาแทรกก่อนนะ ฮุฮุ

-----------------------------------------------------------------------

(พล่าม + บ่น)

วันเสาร์นี้มีใครไปคอมมิคเฟสก็หาตัวยูให้ได้ละกันนนน จะคอสฟูจิล่ะ เป็นฟูจิที่บวมที่สุดแน่ๆเลย ฮือออออออ

วันนั้นเราจะหิ้วน้องสาวเราไปด้วย จะจับคอสจิโร่ชุดนักเรียนล่ะ โอ๊ยยยย อยากเห็นๆๆๆ (น้องไม่แท้นะ) แต่ก็ไม่แน่อีกนั่นแหละ เพราะแล้วแต่อาเราว่าจะปล่อยให้น้องมาด้วยรึปล่าว เหอๆ

อ้อ เมื่อวันอาทิตย์พึ่งไปซื้อไอ้นี่มา

ปุริ 42 ฉบับยุ่นนั่งเองงงง สอยจากคิโนะด้วยราคา 171 บาท

เห็นว่าเป็นเล่มจบนะ เลยซื้อเก็บ แต่ซื้อมาแล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เพราะมีรีพอร์ทมีทติ้งปุริของ อ.โคโนมิด้วย เป็นมีทติ้งที่เกี่ยวกับผู้ที่เกี่ยวข้องกับปุริมากที่สุดน่ะ เด็กมิวไปกันเยอะเหมือนกันนะ ถ้าให้เรียงล่ะก็มี...

ฟรุตตะ บาบะ หม้อไฟไดจัง คิเมรุ อิเรย์ น้องรินจากฮิงะมิว(โบเคนแบล็กอ่ะ แบบว่าจำชื่อไม่ได้ แง่วว) เอ.. ใครอีกน๊า.. อ้อ เรียวมะแคสท์ 4 แอบเห็นบุโจวด้วย แต่ไม่แน่ใจว่าใช่รึปล่าว เพราะเดี๋ยวนี้บุโจวแกเล่นบทหลักในคิบะแทบทุกตอนละ น่าเสียดายที่เซโตะไม่มาด้วย ฮืออออออ ทำไงได้ งานเยอะจริงๆนะนั่น ทั้งคิบะ ทั้งโคอิโซระ ทั้งเตรียมการงานคอนเสิร์ทคิบะ โอ๊ยยย เยอะแยะๆ (เริ่มออกทะเล) อ้อ คาเนปเป้กับคุณเร็นก็ไปด้วยนะ มาเซอีก สรุปเพียวบอยที่เล่นไปหมด -..- สงสัยว่างงงงง (ทาคิยูกิไปป่าวหว่า...)เอามานั่งอ่านแล้วลองแปล ก็โอเช ไปได้หน่อยนึง พกไปทุกที่แหละ ทั้งดิคทั้งคอมมิค ว่างๆก็เปิดดิค ก๊ากกกกกกกกกกกกก บางอันแปลได้ไม่ทุกตัว ก็ใช้สัญชาติญาณ(?)ของสาวปุริแปลเองซะเลย คอมมิคไทยอีกตั้งสามเดือน ฮือออออออออ

แล้วก็สอยนี่มาด้วย

มันคือแผ่นรวมซิงเกิลเพลงปิด (มั้ง) ของปุริแต่.. มันคือแผ่นก็อป ทำปกเหมือนมากกกกกกกกกกกก ราคาก็ว่าทำไมมันถูก 195 บาท ที่สยามแถวๆลิโด้มั้ง ทำเนียนสุดๆไปเลยแหละ เก็บไว้ประดับชั้นวางซีดีก็ยังดีแฮะ -"-

เรื่องทั้งหมดสำหรับวันนี้ก็เอวังประการฉะนี้แล

ไว้เจอกันค่า