!Yu-Yun! ~บล็อกของอิมาจินที่ทำสัญญากับเรียวทาโร่(เรอะ..)~

Title: My Dear.. Sempai...  [Kamen Rider Den-O]

Pair: Kintaros [Hideyo – San] x Ryutaros [Yu-yun_]

Rate: NC 15 - 18

 

คำเตือน - 1.ฟิคชั่นนี้อยู่ในความดูแลของฮิเดะซังและยูนะคะ *-* ใครจะเอาไปเผยแพร่ที่ไหน(มีด้วยเรอะ??) กรุณาแจ้งยูหรือฮิเดะซังโดยตรงนะคะ

               2.ฟิคนี้มีเนื้อเรื่องที่เข้าข่าย Yaoi นะคะ ใครที่รับไม่ได้กรุณาออกไปแต่โดยดีค่ะ

  

Part I

 

"รุ่นพี่คร๊าบบบบบ" ผมวิ่งเข้าไปเกาะแขนของรุ่นพี่คินทารอส

 

"อ๊ะ...ว่าไง ริวตะ"

ฉันทักรุ่นน้องร่างเล็กไปแบบนั้นทั้งๆที่แน่ใจว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มีธุระสลักสำคัญอะไรหรอก

 "คือว่า.. วันพรุ่งนี้ที่แถวบ้านของผมมีงานเทศกาลน่ะครับ ผมเลยมาชวนรุ่นพี่ไปด้วย"

นั่นไง นึกแล้วเชียวว่าไม่ได้มีธุระอะไรสลักสำคัญจริงๆด้วย แต่ไม่รู้เพราะฉันหน้าตายรึไงกันนะ ดูเหมือนริวตะจะไม่รู้เลยว่าฉันเอือมระอากึ่งเอ็นดูเขาแค่ไหน

"อา เทศกาลเหรอ นั่นสินะ...ไม่แน่ใจว่าไปได้มั้ย แต่ว่าจะพยายามทำตัวให้ว่างละกัน"

"ขอบคุณมากนะครับ!~ ไว้ผมจะเลี้ยงเค้กรุ่นพี่ตอบแทนนะครับ!"

ด..เดี๋ยวสิ.. ผมพูดอะไรออกไป เงินเก็บของผมก็จะไม่เหลือแล้วน๊า

 

"อืม ไม่เป็นไรนะ แล้วก็ขอบใจมากที่จะเลี้ยงเค้กฉันน่ะ"

ฉันยิ้มตอบ แต่ในใจของลูกผู้ชายชาวญี่ปุ่นเลือดรักชาติดันนึกปฏิเสธกลายๆว่าขอเปลี่ยนจากเค้กเป็นมิทาราชิดังโงะได้มั้ย

 

"ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาเรียนของผมแล้วล่ะ ผมไปก่อนนะคร๊าบบบบ รุ่นพี่เองก็เรียนให้สนุกนะครับ!~"

ผมบอกลารุ่นพี่อย่างสบายใจ

 

"อืม..."  ฉันตอบรับด้วยอาการสงบ โบกมือตอบเล็กน้อยพอเป็นพิธี เจ้าหมอนั่นยิ้มแบบร่าเริงสุดๆ ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ

 

จะว่าไปทำไมเจ้านั่นถึงได้น่ารักนักนะ ทั้งๆที่เป็นเด็กผู้ชายแท้ๆแต่กลับดูไร้เดียงสาแล้วก็น่ารักกว่าผู้หญิงในโรงเรียนหลายๆคนซะอีก สำหรับชายชาติญี่ปุ่นอย่างเรา...ไอ้เรื่องที่ใจเต้นกับรุ่นน้องผู้ชายเนี่ยมันคงถือเป็นเรื่องประหลาด แต่ว่านะ ไม่รู้เหมือนกันแหละว่าไอ้ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร ฉันคิดขณะเดินไปยังห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

 

ในคาบเรียนศิลปะของริวทารอส

 

ผมบรรจงวาดรูปของรุ่นพี่ในวิชาศิลปะที่กำลังเรียนอยู่ ก็หัวข้อวันนี้ที่อาจารย์สั่งให้ก็คือคนที่เรารักนี่นา

แต่เอ๊ะ.. ทำไมผมถึงไม่วาดพี่ไอริล่ะ..? อ๋า.. ช่างเถอะๆ จะหมดคาบแล้ววาดต่อให้เสร็จเลยดีกว่า

 

วิชาประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นวันนี้ ทั้งที่สมควรจะจดจ่ออยู่กับอิเอยาสุแท้ๆ แต่ไหงเรากลับนั่งนึกถึงริวตะอยู่ทั้งคาบได้ล่ะเนี่ย

จะว่าไปเราไปสนิทสนมกับหมอนั่นตั้งแต่ตอนไหนกันนะ?

ช่างเถอะ ยังไงตอนนี้เราสองคนสนิทกันก็ดีแล้วนี่นา

  

วันนี้ผมตื่นแต่เช้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดีเลยล่ะ เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะตอนนี้ผมกำลังเลือกชุดยูคาตะที่คุณแม่กับญาติๆของผมซื้อให้เมื่อตอนปีใหม่นั่นแหละครับ

 

"สีแดง สีฟ้า สีเหลือง สีม่วง สีขาว" ผมเรียงชื่อสีออกมาเบาๆ มี 5 ตัว ผมจะเลือกใส่สีอะไรดีล่ะ..?

 

ผมค่อยๆหยิบมาลองใส่ทีละชุด เริ่มจากสีขาวที่ผมคิดว่าเป็นสีที่สวยที่สุด แต่ก็ไม่เข้ากับผมอีกนั่นแหละ

ผมลองไปทีละชุด หมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจก "ตัวไหนก็ไม่เข้ากับผมเลย.."

“ลองดูสีเหลืองละกัน” ผมค่อยๆบรรจงใส่ยูคาตะสีเหลือง ...ดูเหมือนจะไม่เข้ากันอีกแล้ว..

อ๊ะ.. จริงสิยังมีสีม่วงอยู่นี่นา

.

.

"อ๋า... สงสัยว่าผมคงถูกโฉลกกับสีม่วงมากกว่าแฮะ.." ภาพที่ผมเห็นในกระจกนั่น เหมือนไม่ใช่ตัวผมเลย ดูราวกับเป็นผู้หญิงเสียอีกแน่ะ

"เอาล่ะ.. ทีนี้ก็แค่รอเวลาแหละนะ!~"

 

วันงานเทศกาล

 

รุ่นพี่ผู้แสนดีมีเวลาว่างจนได้ เขามารอที่ที่เขานัดกับริวตะเอาไว้ วันนี้ก็ยังคงมัดรวบผมไปข้างหลังเหมือนเดิม แต่วันนี้จะแตกต่างจากเดิมไปสักหน่อยก็คือ เขาใส่ยูกาตะสีเหลืองลายดำมางานเทศกาล ซึ่งออกจะไม่คุ้นตาคนในโรงเรียนเท่าไหร่แต่ก็ดูเหมาะสมกับคินทารอสทีเดียว

 

‘แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลนี่นา ซื้อให้ริวตะดีกว่ามั้ง’ 

"รุ่นพี่คร๊าบบบบ" ผมวิ่งเข้าไปหา

"เฮะๆ ขอโทษนะครับที่ผมมาช้า มารอนานรึยังครับ!?"

 

ซื้อแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลเสร็จพอดี เขาเดินเข้าไปหารุ่นน้องที่วิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทีกระตือรือร้นกว่าปกติ

"ไม่นานหรอก" เขาตอบ

"เอ้า แอปเปิ้ล"

คินทารอสว่าพลางยื่นแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลให้รุ่นน้องร่างเล็ก

"อ๋า.. ขอบคุณมากนะครับ รุ่นพี่รู้ได้ไงว่านี่คือของโปรดของผม" ของพูดไปพลางกินแอ็ปเปิลที่รุ่นพี่ให้มา ด้วยท่าทางน่าเอ็นดู (อันหลังคนแคสท์เติมให้ค่ะ..)

 

อยากตอบใจจะขาดว่า "ฉันรู้น่าว่านายชอบอะไร" ใจจะขาด แต่ก็ตอบได้แค่ว่า

"อืม คิดว่าคงจะชอบน่ะ เลยซื้อมาให้" ตอบเรียบๆ หน้าตายติดบึ้งตึงด้วยซ้ำ แต่แน่ล่ะว่าไม่ได้อารมณ์เสียอะไร

"รุ่นพี่ครับ.. คือ... ผม.."

"หืมม์ อะไรเหรอ?"

"คือผม... เอ่อ..." ผมเม้มปากเข้าออก "ชอบ.. รุ่นพี่น่ะครับ!!"

เหมือนว่าหูจะฝาดหรือยังไงก็ไม่ทราบ คินทารอสเหมือนได้ยินคำว่า "ชอบ" ออกมาจากปากของรุ่นน้อง

"ว่าไงนะ?" ด้วยความที่ปกติประสาทช้าก็เลยขอให้รุ่นน้องทวนคำด้วยอาการงงๆ

"อะ.. เอ่อ.. เมื่อกี้ผมบอกว่า ผมชอบแอปเปิลที่รุ่นพี่ซื้อให้น่ะครับ มันอร่อยมากเลย" ผมก้มหน้าลงต่ำ ไม่อยากให้เห็นใบหน้าของผมตอนนี้

"งั้นเหรอ...ชอบก็ดีแล้วล่ะ" ได้ฟังที่ริวตะพูดก็ออกอาการผิดหวังหน่อยๆที่ริวตะไม่ได้พูดอย่างที่เขาคิด

 

ถ้านายบอกว่า "ชอบ" ฉันล่ะก็...ฉันก็จะบอกนายว่า...ฉันชอบนายเหมือนกัน...คินทารอสคิด แต่ด้วยความซื่อบื้อก็เลยไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก

 

"อ๊ะ รุ่นพี่ครับ ทางนั้นมีร้านขายดังโงะด้วยล่ะ ไปทานกันหน่อยดีมั้ยครับ"

จ๊อกกก~~!

"ว..หวา.. ท่าทางท้องของผมคงจะหิวล่ะมั้งครับเนี่ย" ผมยิ้มแหยๆ นี่มันเรื่องน่าอายมากๆเลยนะ

"เอาสิ อยากกินเหมือนกันแหละ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองนะ" คินทารอสตอบเรียบๆพลางยิ้มน้อยๆให้กับรุ่นน้อง

ระหว่างที่กำลังเดินไปที่ร้านดังโงะก็ดูเหมือนคินทารอสตั้งใจจะพูดอะไรกับริวตะสักอย่าง และไม่ใช่แค่นั้น ไม่ว่าจะไปยิงเป้า ตักปลาหรืออะไรก็ตามดูเหมือนคินทารอสจะเรื่องต้องการพูดกับริวตะให้ได้อยู่ตลอดเวลา

"ริวตะ...คือว่า..."

"ม..มีอะไรไรหรือครับ???" ผมพยายามจะจ้องหน้าของรุ่นพี่ แต่ผมมองแค่คอของรุ่นพี่ก็หน้าแดงแล้ว

"ที่นายพูดว่าชอบตอนที่เพิ่งมางานน่ะ...จริงๆแล้วนายไม่ได้บอกว่าชอบแอปเปิ้ลหรอกใช่มั้ย"

เหมือนว่าจะเค้นถามเรื่องไม่เป็นเรื่อง สมควรจะพูดในเรื่องที่ตัวเองอยากพูดแต่ก็ดันไม่พูดซะอย่างนั้น

"เอะ.. เอ๋..? รุ่นพี่พูดอะไรของรุ่นพี่น่ะครับ...?"

ย..อย่าบอกนะ.. รุ่นพี่ฟังทันเมื่อกี้..

"อย่ามาพูดโกหกนะริวตะ เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าโกหกแล้วเป็นเด็กไม่ดี"

คินทารอสว่าเสียงเรียบๆ ท่าทางดูน่ากลัวขึ้นชั่วขณะ เขาดันร่างของรุ่นน้องไปชิดกับต้นไม้ ร่างเล็กๆของฝ่ายตรงข้ามสั่นเล็กน้อย

"บอกมาว่าจริงๆแล้วนายพูดอะไรกันแน่ อย่าโกหกด้วย" เขาว่าพลางยื่นหน้าไปใกล้รุ่นน้องร่างเล็ก

"ร..รุ่นพี่.???" ผมตกใจที่ท่าทีของรุ่นพี่ผิดไปจากเดิม

"อ..เอ่อ.. ก็.. ก็ปล่าวนี่ครับ.." น้ำตาของผมเรื่มรื้นออกมาคลอเบ้าเล็กน้อยที่อยู่ดีๆรุ่นพี่ดูน่ากลัวขึ้นมา

"..."

ไม่รู้จะว่ายังไง แต่ท่าทางของริวตะมันบอกได้เลยว่าเรื่องที่พูดว่าชอบแอปเปิ้ลมันต้องเป็นเรื่องโกหกแหงๆ

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้รุ่นน้องอีกจนลมหายใจเป่ารดใบหน้า ริวตะหลับตาปี๋

"ฉันชอบนายนะริวตะ"

เขากระซิบข้างหูรุ่นน้องที่ทำท่าหวาดกลัว

 

"รุ่นพี่..."

ตอนนี้น้ำตาผมหยุดไม่อยู่แล้ว ผมร้องไห้ออกมาทั้งๆที่ในใจอยากจะตอบกลับทันทีว่า 'ผมก็ชอบรุ่นพี่เหมือนกัน'

"ผ..ผมขอโทษ" ผมอยากจะลุกวิ่งหนีไปจากที่นี่ แต่ขาของผมกลับก้าวไม่ออกจากการที่รุ่นพี่เปลี่ยนท่าที

 

"นายชอบฉันรึเปล่า ริวตะ"

คินทารอสถามพร้อมกับจ้องไปยังใบหน้าของรุ่นน้องอย่างแน่วแน่ ประกายของหยดน้ำตาไหลรินอาบแก้มของรุ่นน้องผู้เป็นที่รักอย่างน่าตกใจ

"ร้องไห้งั้นเหรอริวตะ" คินทารอสถามอย่างตกใจ เขาไม่เคยเห็นริวตะร้องไห้มาก่อน

"ขอโทษนะ...นี่เกลียด...ฉันขนาดนี้เลยเหรอ"

"ม..ไม่ใช่นะครับ! ค..ความจริง.. ผม.... ชอบรุ่นพี่... ครับ" ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย

ร่างบางพูดติดขัดจากการสะอื้น แต่ก็สามารถพูดออกมาอย่างเต็มประโยชน์ได้

 

"จริงๆน่ะเหรอ" เขาถามด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่รุ่นน้องกำลังปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้า

 

"แล้วรุ่นพี่คิดว่าจริงมั้ยล่ะครับ ถึงรุ่นพี่จะคิดว่าผมไม่ชอบ แต่ผมก็ยืนยันคำเดียวว่าผมรักรุ่นพี่!"

คินทารอสได้ยินก็ให้รู้สึกเต็มตื้นในอก ไม่เคยคิดเลยว่ารุ่นน้องที่เขาหลงรักมาตลอดจะมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน

 

"ฉันรักนายนะ ริวตะ"

เขาว่าพลางเชยคางอีกฝ่ายขึ้น ก่อนประทับจุมพิตเบาๆลงไปบนริมฝีปากนิ่มนั้น

"..รุ่นพี่" ผมทำอะไรไม่ถูก แต่ผมก็กอดร่างของรุ่นพี่ไว้แนบแน่น

 

แรกเริ่มจากจุมพิตแผ่วเบาแต่ทว่าคินทารอสผู้มีประสบการณ์มากกว่าเริ่มรุกเร้ามากขึ้นจนรุ่นน้องทำอะไรไม่ถูก

ปลายลิ้นของคินทารอสบังคับอีกฝ่ายให้เผยอริมฝีปากขึ้นอย่างไม่อาจต้านทาน แขนแกร่งกอดอีกฝ่ายเอาไว้แนบแน่นแต่ทะนุถนอม ริวตะที่ไม่อาจต้านทานจำต้องยอมโอนอ่อนตามกำลังของรุ่นพี่อย่างช่วยไม่ได้

ปลายลิ้นช่ำชองของผู้เป็นรุ่นพี่รุกล้ำเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นอุ่นๆของเขาอย่างที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

 

"อือ..." ผมตอบรับความต้องการของรุ่นพี่ด้วยการจูบอย่างร้อนรุ่มกลับ แต่คิดเหรอ.. ว่ารุ่นพี่จะรุกผมน่ะ..

"รุ่นพี่ครับ.." ผมผลักรุ่นพี่ลงนอนกับพื้นดิน

"เร็วไปรึเปล่าริวตะ" ด้วยกำลังที่มากกว่าก็กลับมาเป็นฝ่ายกดอีกฝ่ายซะได้

คราวนี้ยิ่งรุกเร้าหนักเข้าไปอีก มือแกร่งล้วงผ่านชุดยูกาตะสัมผัสแผ่นอกเรียบแต่นิ่มนวลของรุ่นน้องพลางทำท่าเหมือนกับจะหาอะไรบางอย่าง

 "อะ... รุ่นพี่.. จะทำอะไรน่ะครับ!"

"ก็นายอยากทำเหมือนจะกดฉันเองนี่นา" คินทารอสว่า

 ดูเหมือนจะพบสิ่งที่ค้นหาแล้ว เขาจัดแจงใช้ปลายนิ้วบีบดึงยอดอกของรุ่นน้องราวกับจะแกล้ง ริวตะตกใจกับการกระทำนี้มากจนเกือบจะผลักคินทารอสออกไปเลยทีเดียว

"รุ่นพี่!!" ผมพยายามผลักรุ่นพี่ออกไป แต่ทำไมตัวของรุ่นพี่ถึงได้หนักขนาดนี้ล่ะ!

"อย่าดีกว่านะริวตะ อย่าลืมสิ ฉันเป็นกัปตันชมรมซูโม่นะ ถึงหุ่นจะไม่ใช่นักซูโม่ก็เถอะ"

คินทารอสว่าพลางก้มลงจูบรุ่นน้องทั้งๆที่มือก็ยังอยู่ไม่สุข คราวนี้มืออีกข้างหนึ่งแหวกชุดยูกาตะขาอ่อนของริวตะออก เผยให้เห็นขาอ่อนขาวผ่องภายใต้แสงจันทร์

"รู้รึเปล่า ที่จริงยูกาตะน่ะเขาไม่ใส่ชั้นในกันหรอกนะ" คินทารอสละริมฝีปากออก ก่อนจะกระซิบข้างหู

  

"!!! รุ่นพี่.. อะ... ตรงนั้น.. ไม่ได้นะครับ!"

คินทารอสล้วงมือสัมผัส "ส่วนนั้น" ของรุ่นน้องอย่างเบามือพลางกล่าวชม

"เก่งเหมือนกันนะที่รู้ว่ายูกาตะต้องไม่ใส่ชั้นในน่ะ"

กระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ผิดปกติ เหมือนกับเป็นร่างอวตารของอุราทารอสยังไงชอบกล

"อื้อ.... อา.. รุ่นพี่... อะ.. อ๊า... อย่าจับ.. ตรงนั้น.. อึ้ก.."

"ทำไมล่ะ...ฉันกำลังแสดงความรักกับนายอยู่นะริวตะ" คินทารอสว่า พลางลดฝังศีรษะลงยังแผ่นอกขาวของริวตะ

ปลายลิ้นร้อนๆไล้เลียยอดอกสีเข้มนั้นอย่างเน้นย้ำ ยอดอกของริวตะตั้งชันตอบรับปลายลิ้นของคินทารอสเป็นอย่างดี มือของรุ่นพี่นั้นยังคงขยับส่วนนั้นของริวตะอย่างช้าๆแต่หนักหน่วง

"ไม่ชอบเหรอ"

"อะ... อึ้ก... รุ่นพี่... อา... ช..ชอบครับ.. อึก..."

"รุ่นพี่..ครับ.. อา..." ผมยื่นมือไปลูบที่ต้นคอรุ่นพี่อย่างรู้สึกดี

"รุ่นพี่กับแสงจันทร์ ช่างเข้ากันเหลือเกินนะครับ.. อะ.... อ๊า.."

"หึ ปากหวานจริงนะริวตะ" คินทารอสว่า เขามองหน้าริวตะที่แสดงสีหน้าแบบที่ปกติไม่เคยได้เห็นอย่างตั้งใจ

 

"ถ้าชอบล่ะก็ จะทำให้มากกว่านี้อีกนะ" คินทารอสกระซิบพลางเร่งจังหวะการขยับมือให้รวดเร็วและรุนแรงขึ้นอีก

"อะ.. อ๊า.. รุ่นพี่...ครับ... อา... คิน... คิน.. อา.."

 

ร่างสูงรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆไหลออกมาจากส่วนนั้นของริวตะ พร้อมกับร่างของรุ่นน้องที่กระตุกเกร็ง

คินทารอสละมือจากส่วนนั้นของริวตะก่อนจะจ้องดูมือของตนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบของเหลวสีขาวอย่างพึงพอใจ

เขาเลียของเหลวนั่นนิดหน่อย

"น่ารักจังนะ ริวตะ"

 

"..แฮ่ก" ผมนอนหอบและหน้าแดง

"รุ่นพี่! จะทำอะไรน่ะครับ!?" ผมรู้สึกถึงของแข็งที่เป็นแท่งอย่างหนึ่งสอดเข้ามาในร่างกายผม

"ก็บอกแล้วไงว่า แสดงความรักน่ะ"

คินทารอสว่า พลางค่อยๆดันแก่นกายของตนให้ลึกเข้าไปอีก ร่างของริวตะถึงกับกระตุก

"ฮ๊า.. รุ่น.... คิน... อา.. แรงอีก... อึก.. อา.."

"ใจเย็นๆสิริวตะ รับรอง...ไม่ผิดหวังหรอกน่า..." เขาสอดใส่เข้าไปจนมิด ร่างของริวตะแทบจะบิดไปมาด้วย

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ถาโถมอยู่ในร่าง ทั้งความเจ็บปวดทั้งความสุขสมระคนปนเปกันไปอย่างไม่อาจแยก ขณะที่คินทารอสเริ่มขยับสะโพกช้าๆแต่ทว่า...แต่ละครั้งช่างหนักหน่วงเหลือเกิน

"อา.. คิน.. อึก... ร.. แรงอีกสิครับ... อา.."

"ได้เลย...อึก...ริวตะ"

เพราะช่องทางอุ่นชื้นคับแคบนั่นตอดรัดเขาอย่างรุนแรง ทำให้คินทารอสขยับสะโพกเร็วขึ้นและแรงขึ้นตามลำดับ เสียงหอบหายใจของทั้งสองและเสียงร้องครวญครางของริวตะดังไปทั่วบริเวณที่ไม่มีใครอยู่นอกจากเขาสองคน

ร่างของริวตะกระตุกเกร็งอีกครั้ง พร้อมๆกับที่คินทารอสเองก็เริ่มทนไม่ไหวเหมือนกัน

 

"อา.. คิน.. ผมไม่ไหวแล้ว... อะ.. อ๊า.."

"ฉันก็...ด้วย...อึก..."

ของเหลวสีขาวขุ่นของคินทารอสถูกปลดปล่อยอยู่ภายในร่างกายของริวตะ ขณะที่ของริวตะนั้นก็เปรอะเปื้อนหน้าท้องของเขากับคินทารอสด้วยเหมือนกัน

คินทารอสปล่อยให้แก่นกายค้างอยู่อย่างนั้นเพราะดูเหมือนว่าช่องทางตรงนั้นของริวตะจะรัดเขาแน่นเกินไปจนดึงออกมาทันทีไม่ได้

 

"แฮ่ก...." ผมนอนหอบอย่างหนักหน่วง

"รุ่นพี่ครับ... แฮ่ก.. ผม..รักรุ่นพี่นะครับ.."

"ฉันก็รักนายนะ ริวตะ" เขาว่าพลางก้มลงจูบที่ริมฝีปากของริวตะอย่างทะนุถนอม

 

..TBC..

 

 

Talk  >>>

 

Yuu >> ขอบคุณฮิเดะซังอย่างแรง ที่อุตส่าห์มาเป็นคินทารอสให้ *0* ฟิคเอ็นซี.. กรี๊ดดดดดดดดดดดด แต่แต่งเอ็นซีกับคนที่พึ่งรู้จักกันมันก็.. รู้สึกเขินๆนะคะ อรั๊งงงค์

 

 

HideYo (http://verenos.exteen.com) -  ก็...เป็นครั้งแรกอ่ะครับที่แต่งฟิคNCกับเพื่อน (กับซาจังมีแต่เกือบจะNC) รู้สึกตัวเองหื่นๆชอบกลครับ แต่ก็สนุกดี เอาไว้ว่างๆหาเรื่องแต่งโปเกม่อนดีก่า -w-b

 

ขอบคุณที่ติดตามค่า

 

ปล.กำลังอยากได้โมโมทารอสกับอุราทารอสค่า *0*