!Yu-Yun! ~บล็อกของอิมาจินที่ทำสัญญากับเรียวทาโร่(เรอะ..)~

          ยังไม่ทันที่มิสึกิจะพูดจบ  ยูตะก็ตะโกนขัดขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราด

          “ยังต้องอธิบายอะไรอีกเหรอ!!!!!!!!!!!!  ดูสิว่ามันทำอะไรลงไป”

          “ยูตะคุง!!!  เสียมารยาทน่ะ  ขอโทษด้วยนะเทะสึกะคุง  คือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้...วันนี้ครอบครัวของยูตะคุงไม่อยู่บ้านน่ะ  ฟูจิคุงอยู่คนเดียว  แล้วจู่ๆฟูจิคุงก็โทรมาหายูตะคุง  ยูตะคุงบอกว่าฟูจิคุงน้ำเสียงแปลกๆ  พูดจาก็ไม่รู้เรื่อง  แล้วก็ยังได้ยินเสียงข้าวของตกแตก  ยูตะคุงก็เลยเป็นห่วงและชวนผมมาดูฟูจิคุง...แล้วก็เจอสภาพอย่างที่เห็นที่แหละ....ส่วนฟูจิคุงก็...”

          มิสึกิเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของฟูจิ  สีหน้าเหมือนลำบากใจ  ยูตะยังคงมีท่าทางโกรธแค้นอยู่  เทะสึกะกำลังจะถามว่าฟูจิเป็นอะไร  มิสึกิก็เปิดประตูเข้าไป

          “ดูเอาเองแล้วกัน...”

          “...ฟูจิ...........”

          ภาพที่เห็นทำให้เทะสึกะถึงกับครางออกมา

          ฟูจิที่นอนหลับอยู่ในห้องมืดๆ  นัยน์ตาคู่สีน้ำตาลสวยแดงช้ำ  ริมฝีปากที่มักประดับด้วยรอยยิ้มเป็นนิตย์  บัดนี้หม่นเศร้าเหลือเกิน ที่ร้ายไปกว่านั้นคือ  อัจฉริยะคนสวยไม่แสดงอาการรับรู้เลยว่ามีคนมา  ทั้งๆที่เขาอยู่ใกล้แค่นี้

          “กรอด...พอผมมาถึงก็เจอพี่ฟุบหลับอยู่กลางบ้าน คงอาละวาดจนหมดแรง ตอนหลับพี่เพ้อเรียกชื่อคุณ ผมเรียกเท่าไหร่พี่ก็ไม่ตอบ พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ เพราะคุณคนเดียว!!!!!!!!!!!!!!”    
 

          เทะสึกะไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่ตะพูด  สิ่งเดียวที่กัปตันหนุ่มแห่งเซชุนรู้ก็คือ...นี่เขาทำอะไรลงไป...ฟูจิที่งดงาม  ฟูจิที่ร่าเริง  ฟูจิที่เก่งกาจ  ฟูจิที่มีรอยยิ้มให้เขาเสมอ...แต่บัดนี้ไม่มีอีกแล้ว  ฟูจิคนนั้น  เขาเป็นคนทำลายมันเอง   

          เทะสึกะเดินเข้าไปทรุดนั่งข้างๆฟูจิ  จับมือคนสำคัญมากุมไว้  แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมือนั้นเย็นเฉียบ  และ...เปียกชื้น

          “ใครก็ได้เปิดไฟที!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

          เทะสึกะตะโกนอย่างตื่นตระหนก  ภาวนาอย่าให้สิ่งที่เขาคิดเป็นจริง  แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่เข้าข้าง

          เมื่อแสงไฟสว่างขึ้น  ทุกคนก็ต้องช็อก  เมื่อข้อมือเรียวสวยของฟูจิมีรอยกรีดเป็นทางยาว  เลือดอุ่นๆยังไหลริน  ผิดกลับอุณหภูมิร่างกายที่เย็บเฉียบของร่างบอบบาง  ใบหน้าของฟูจิซีดเซียวจนน่าใจหาย

          คนที่ได้สติก่อนใครเพื่อนคือมิสึกิ  ผู้จัดการทีมเซนต์รูดอล์ฟโทรเรียกรถพยาบาลทันที...แม้รู้อยู่ในใจลึกๆว่า...สายไปเสียแล้ว

          ยูตะผลักเทะสึกะกระเด็น  เด็กหนุ่มผวาเข้ากอดร่างเย็นเยียบของพี่ชายและปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร  ส่วนเทะสึกะได้แต่นิ่งไปด้วยความช็อก...มือของฟูจิเย็นยะเยียบ...สัมผัสนั้นยังติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้วเขา

-----------------------------------

          “...เทะสึกะ ทำใจดีๆไว้นะ ฟูจิเขาไปสบายแล้ว”

          เสียงนั้นเป็นของรองกัปตันแห่งเซชุน  โออิชิ  ชูอิจิโร่  เพื่อนสนิทอีกคนของเขา

          “นี่ก็ดึกแล้ว นายไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้...ยังต้องไปงาน...ตั้งแต่เช้านะ”

          โออิชิเลี่ยงที่จะพูดคำว่างานศพออกมา  หลังจากที่ฟูจิถูกส่งเข้าโรงพยาบาล  พวกสมาชิกตัวจริงทุกคนของเซชุนก็รู้ข่าว  จึงรีบมาทันที...และแล้วพวกเขาก็ได้รับข่าวร้ายว่าเพื่อนของตนจากไปแล้ว...ตลอดกาล  ถึงจะช็อก  แต่ก็อดเป็นห่วงเทะสึกะไม่ได้  กัปตันหนุ่มไม่มีน้ำตาแม้สักหยดและยังเงียบขรึมจนน่ากลัว 

          “พวกนายกลับไปก่อนเถอะ...ฉันอยากจะอยู่กับฟูจิ...เป็นครั้งสุดท้ายน่ะ”

          “งั้น...พวกเราไปก่อนนะ”

          เมื่อได้ยินเทะสึกะพูดหนักแน่นเช่นนั้น  โออิชิก็จำใจชวนคนอื่นๆกลับ

          เมื่ออยู่ตามลำพัง  เทะสึกะพรั่งพรูความในใจทั้งหมดออกมา

          “ฟูจิฉัน...ฉันขอโทษ”

          “...ที่ฉันบอกว่านายไปด้วยไม่ได้…”

          “...ฉันยอมไม่ได้ถ้านายอยู่กับฉันแล้วพรสวรรค์ของนายจะไม่ได้รับการขัดเกลา...”

          “...ฉันไม่เห็นแก่ตัวขนาดพานายไปในทางที่ไม่ใช่ของนาย…” 

          “...นายจะยึดติดกับฉันไปตลอดไม่ได้ เราต่างต้องมีชีวิตของตัวเองบางที...นี่อาจเป็นโอกาสดีที่เราจะห่างกันบ้าง...”

          “…นายเป็นคนเข้มแข็งนะ ฟูจิ เหมือนกระบองเพชรต้นนี้แหละ ไม่ต้องการน้ำมากก็อยู่ได้ เหมือนนาย ถึงไม่มีฉันนายก็อยู่ได้...” 

          “...ที่ฉันพูดทั้งหมดนั่นฉันบอกกับตัวเองว่าเพื่อนาย ฉันทำเพื่อนาย...แต่มันเป็นข้ออ้างทั้งเพ ที่จริง...ฉันทำเพื่อตัวเองต่างหาก...”

          “นายมีพรสวรรค์เหลือเกิน ฉันกลัวว่านายจะเก่งกาจจนฉันเอื้อมไม่ถึง กลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถตามไปในเส้นทางที่นายเลือกได้ ฉัน...ผลักนายออกไปเพราะกลัวว่านายจะเก่งกาจจนไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันจึง...ทิ้งนายเสียก่อนที่จะถูกทิ้ง...”

          “ฟูจิ ฉันขอโทษ เป็นฉันเองที่อ่อนแอจนกลัวจะเสียนายไป จึงชิงออกห่างนายเสียก่อน กลัว...ว่าชีวิตฉันจะขาดนายไม่ได้...จึงไม่ยอมรับนายเข้ามาในชีวิต ฉันคิดว่าหากต้องสูญเสียนายไป...สู้ไม่มีนายแต่แรกจะยังดีกว่า...”

          “...ฉันปลอบตัวเองว่านายเหมือนกระบองเพชร ไม่ต้องการน้ำมากก็อยู่ได้ แต่ฉันลืมไปว่าหากกระบองเพชรขาดน้ำก็ตายเหมือนกัน...ฉันขอโทษ เป็นความผิดของฉันเองฟูจิ...”

          “ฉันมันขี้ขลาด อ่อนแอ ทำให้นายเจ็บปวด..เพราะงั้นนะฟูจิ  นายจะเกลียดฉันก็ได้  แต่อย่าทำแบบนี้...อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลย...กลับมาเป็นนายคนเดิมเถอะนะ  ฟูจิ  พูดกับฉันหน่อยซี่!!!!!!!!!!!!”

          เทะสึกะรวบตัวฟูจิมาไว้ในอ้อมกอด  พร้อมสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวด  เมื่อเห็นคนสำคัญของตัวเองในสภาพไร้ลมหายใจ  แต่แล้วหางตาเทะสึกะก็เหลือบเห็นกระบองเพชรต้นสำคัญที่ฟูจิให้เขามา  เขาเผลอเอาติดมือมาด้วย   แม้ตอนถูกยูตะต่อยเขาก็ยังไม่ปล่อยกระบองเพชรต้นนี้หลุดมือ  เพราะมันเป็นของสำคัญของ...คนสำคัญของเขา   จึงหยิบกระบองเพชรวางลงบนมือฟูจิและ...ตัดสินใจบางอย่าง

          หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมา  เรียวมะได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่ตนได้ยินเทะสึกะกับฟูจิทะเลาะกันในห้องชมรมให้ทุกคนฟัง  พวกเขาได้แต่นิ่งไปด้วยความเสียใจ  ถ้าหาก...เทะสึกะปรับความเข้าใจกับฟูจิเร็วกว่านี้...เรื่องนี้อาจไม่เกิดขึ้น...สายเกินไปที่จะย้อนกลับไปแก้ไขอะไร  แต่จู่ๆเรียวมะก็พูดอะไรบางอย่างออกมา

          “รุ่นพี่ฮะ กลับไปดูกัปตันกันเถอะ ผม...สังหรณ์ใจไม่ดีเลย”

          ด้วยความกังวลกลับท่าทีแปลกๆของเทะสึกะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  ทุกคนจึงทำตามที่เอจิเซ็นพูดทันที

          เมื่อมาถึงโรงพยาบาลทุกคนก็ต้องช็อกอีกรอบ  เมื่อเทะสึกะไม่อยู่แล้ว...และร่างไร้วิญญาณของฟูจิก็ไม่อยู่ด้วย

          “....แย่แล้ว......เราต้องรีบตามหาเทะสึกะ...”

          “แล้วจะไปตามที่ไหนล่ะ!!!!!!!!”

          “Nya นึกออกแล้ว ฟูจิเคยเล่าให้ฟังว่าเจอกับเทะสึกะครั้งแรกที่ต้นซากุระข้างชมรม เขาบอกว่ามันเป็นสถานที่พิเศษของพวกเขา เราลองไปดูกันเถอะ”

          “จริงเหรอเอจิ งั้นก็รีบไปเถอะ”

          เมื่อมาถึงต้นซากุระข้างชมรม  ทุกคนก็ต้องตกตะลึง  คืนนี้เป็นคืนจันทร์เพ็ญ  เทะสึกะนั่งอยู่ใต้ต้นไม้มีฟูจิอยู่ในอ้อมกอด  มือทั้งคู่กุมต้นกระบองเพชรประหนึ่งว่ามันเป็นสิ่งสำคัญเหลือแสน 

          ดอกซากุระที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมฟุ้ง  ร่วงหล่นราวบุปผาพิรุณ  แสงจันทร์นวลตาสาดส่องต้องใบหน้าหน้าของทั้งสอง  แลดูสงบนิ่งภายใต้ห้วงนิทรา  แต่เป็นความสงบนิ่งที่...ไร้ชีวิต  

          เลือดอุ่นๆไหลรินจากข้อมือของเทะสึกะ  ย้อมสีชมพูแห่งซากะจนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดแห่งหยาดโลหิต...ภาพที่ปรากฏนี้ช่างงดงาม..น่าพรั่นพรึง  เสียงร่ำไห้สะท้อนก้องไปในรัตติกาลที่มืดหม่นนี้

          แต่สองร่างที่อยู่ภายใต้ห้วงนิทรารมณ์  ไม่รับรู้สิ่งใดอีกแล้ว  ถึงอย่างไร...มันก็ไม่สำคัญ  เพราะพวกเขาจะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป

...กระบองเพชรต้องการน้ำน้อยนิด แต่ขาดน้ำก็ตาย  แม้รดน้ำภายหลังก็สายเสียแล้ว...

END

(จบแบบที่ 3 ไปดูที่ http://yusayo1994.exteen.com/20080417/tenipuri-fic-cactus-tezuka-x-fuji-3)