Fiction : The Love of Flood in SIAM Episode 01
posted on 04 Nov 2011 02:18 by yusayo1994 in FicTionแต่งอย่างโฮกๆ เพราะพี่เอรุเขียนจดหมายจากพี่กรุงถึงพี่ดิน
วันนี้เอาลงแค่ตอนแรกพอ แชร์ได้นะฮะ แต่อย่าตัดเครดิตออกก็พอ 555
(ถ้าจะก็อปไปลง ให้ใส่เครดิตชัดๆว่าจาก DoubleYuu และต้องไม่แอบอ้างด้วยนะฮะว่าแต่งเอง)
^
^
^
รู้หรอกไม่มีใครเอาไปไหนหรอก แต่กันไว้ดีกว่าแก้น่ะ :3
ขอบคุณพี่เอรุสำหรับจดหมายจากพี่กรุงถึงพี่ดิน
ขอบคุณพี่จิ๊บที่ช่วยแก้คำผิดนะคะ >
...........................
ถึงคุณดิน
ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนที่พูดเยอะสักเท่าไร และก็รู้ว่าหลังๆ มานี้คุณก็ต้องเหนื่อยกับปัญหา(ของผม)และฝืนที่จะยิ้มออกมา ผมรู้สึกผิดจริงๆ ที่ต้องทำให้คุณลำบาก ..คุณยอมอดทนและปฎิบัติกับผมอ
ย่างจริงใจ ผมขอบคุณคุณดินจริงๆ
..และขอโทษที่ตัวผมมันช่างอ่อนแอ และโง่เขลาที่ไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้..
จากนายกรุง
…….
“เฮ้อ..” เสียงถอดหายใจด้วยความหน่ายใจของร่างสูงเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้ม กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่อยู่ในมือถุกวางทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส คิ้วเข้มขมวดน้อยๆด้วยความไม่พอใจ
...จะให้พูดซักกี่ครั้งกันนะว่าไม่ได้รบกวนอะไรชั้นหรอกน่ะ
ทันทีที่ความคิดนั้นขึ้นสมอง เจ้าของผมสีน้ำตาลเข้มก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ หมายจะเดินไปยังห้องๆหนึ่งของบ้าน
....ห้องเล็กๆของเจ้าของลายมือบนกระดาษโน้ตที่เขาอ่านเมื่อครู่
“กรุง ขอเข้าไปนะ” ดินเคาะประตูพลางตะโกนถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วก็รู้ว่าหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย ดินยืนเคาะประตูอยู่ชั่วครู่ ประตูห้องก็ค่อยๆเปิดออก ร่างสูงผลักประตูนั้นเข้าไปทันที
“อ...คุณดิน..มีธุระอะไรกับผมรึปล่าวฮะ?” เสียงพูดด้วยความเกรงใจจากเจ้าของร่างเล็กผู้มีใบหน้าสละสลวย เสียดายเพียงแค่บนใบหน้านั้นถูกบดบังด้วยแว่นสายตาจึงทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดเจน เรือนผมสีดำขลับเงางามยิ่งกว่าใคร ที่เขาต้องอยู่แต่ในห้องในช่วงนี้เป็นเพราะเขากำลังหลบหน้าใครบางคนอยู่
..คนที่ไม่ว่ายังไงดินก็ไม่ยอมที่จะให้เข้าใกล้เด็ดขาด
ดินหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มสีขาวสะอาด ถอนหายใจอีกรอบแล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าหวานนั้นด้วยสายตาที่เดาไม่ออกมากำลังคิดอะไรอยู่ กรุงที่ไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้จึงได้แต่ยืนงงอยู่หน้าประตู
“โน้ตที่เขียนมาให้อ่าน..ฉันได้อ่านแล้วนะ” ในที่สุดบรรยากาศกดดันก็ถูกทำลายโดยเสียงของผู้มาเมื่อครู่
“ครับ.....”
“ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่รึไง..ว่าไม่ต้องคิดมากน่ะ”
“แต่..คุณดินต้องบาดเจ็บเพราะผมมาหลายครั้งแล้ว...”
“ไม่เป็นไรหรอก..” ผู้มาใหม่ยิ้มให้กับร่างบางที่ยืนเกร็งอยู่ที่เดิมตั้งแต่เมื่อครู่ ลอบถอนหายใจเบาๆแล้วใช้มือตบที่นั่งบนเตียงสองที เป็นเชิงว่าให้มานั่งด้วยกันซึ่งกรุงก็ยอมทำตามที่ดินขอ ใบหน้าหล่อคมมองตามร่างเล็กตั้งแต่ยืนอยู่หน้าประตูจนมานั่งข้างๆเขา มือข้างที่ตบที่นอนเมื่อครู่ยกขึ้นแล้วจับเข้าที่ไหล่บาง ดึงตัวเข้ามาใกล้ๆ ส่งผลให้ศีรษะเล็กๆนั่นซบเข้ากับไหล่ใหญ่ของดินพอดี
“ไม่ต้องเกรงใจหรือคิดอะไรมาก ที่ฉันทำไปทั้งหมดนี่ก็เพราะปกป้องนายทั้งนั้น..” มือที่จับไหล่เมมื่อครู่ย้ายขึ้นมาไว้บนหัว ลูบขึ้นลูบลงราวกับปลอบประโลมเด็กน้อยที่โดนพ่อดุมา
“ครับ..” ศีรษะเล็กที่ถูกลูบเมื่อครู่ค่อยๆเอนซบลงกับไหล่ใหญ่เป็นเชิงขอบคุณ ดวงตาภายใต้แว่นเหม่อลอยมองพื้น แม้จะได้ยินคำปลอบประโลมจากคนที่กำลังดูแลการใช้ชีวิตอยู่กับหูตัวเอง แต่ความกังวลใจก็ยังไม่หายไป
กรุงขยับตัวออกมาจากอ้อมแขนของดิน เพ่งมองรอยแผลเป็นบริเวณหัวคิ้วและลำคออย่างรู้สึกผิด มือบางเลื่อนไปจับรอยแผลเก่าแถวๆคิ้ว ลูบมันเบาๆช้าๆราวกับกลัวว่าเจ้าของแผลนี้จะเกิดเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง นี่บังไม่รวมกับรอยแผลใหม่บริเวณปากที่พึ่งได้มาสดๆร้อนๆเมื่อเช้านี้อีก
ดินยิ้มรับเมื่อเห็นท่าทีเป็นกังวลของกรุง สัมผัสเบาๆนี้ทำให้ความหงุดหงิดเมื่อครู่หายไปในทันที
จริงๆแล้วกรุงควรจะออกไปเดินเที่ยวเล่นกับดินอย่างสบายใจ หรือไปร้านค้าของเซ็น***เพื่อพบกับเพื่อนคนอื่นๆ แต่เพราะช่วงนี้มีเรื่องที่ไม่พึงใจเกิดขึ้น
ผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตของกรุงกำลังกลับมาทวงคืนความรักเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่น แปลกดีที่เมื่อก่อนเธอคนนั้นมีนิสัยอ่อนหวานราวกับนางฟ้ามาโปรด แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสายธารที่ไหลเข้ามาเร็วเสียจนตั้งตัวไม่ทัน พาลทำให้ร่างกายของกรุงแย่ลงทุกครั้งที่ได้พบกับผู้หญิงคนนั้น ทางผู้ใหญ่ของกรุงจึงต้องเร่งหาคนที่จะมาป้องกันไม่ให้กรุงต้องเจอกัน ..คือการจ้างดินและทรายมาช่วยกันน้ำไม่ให้เข้าใกล้กรุงอีก
ติ๊ง...ต่อง....
“ชิ...ไม่เลิกไม่ราจริง..” ร่างสูงจำเป็นต้องเดินออกจากห้องเล็กนั้นอย่างเสียดาย ดินเดินทำท่าฟึดฟัดออกไปจนถึงรั้วหน้าบ้าน และก็คิดไว้ไม่ผิดคนที่มาเยือนอยู่หน้าบ้านนั้น...
……ยัยน้ำ!!!!!!!!
To be Continued
***เซ็น - ห้างเซ็นเทรัลเวิร์ลไงฮะ 555
